Kon zo even niks anders verzinnen voor een titel, van alweer mijn 6e blog.. Maar goed. Ik heb in de afgelopen tijd al weer zat dingen gedaan, gezien en beleefd, dus heb weer zat om over te schrijven!
In mijn vorige blog schreef ik dat ik naar Nabire zou gaan en dat dat het beginpunt zou zijn van een serie heftige dagen (qua reizen). En dat klopt ook. Maar ik begin bij het begin.
Nabire, dat is een middelgrote stad tussen Manokwari en Jayapura in (googlers doe je ding). Ik wist niet helemaal waarom we erheen gingen. Maar wel dat we er met HEEL veel mensen heen gingen. Toen we daar aankwamen, na een vrij relaxte vlucht, werden we opgepikt door een stel mensen uit het dorpje, waar we uit eindelijk naar toe zouden gaan. Wat gegeten en daarna op weg.
Ik dacht dus, we gaan lekker in de stad vertoeven, hotelletje, internet dichtbij etc.. gemak dus. Nou helaas, we reden ongeveer een uur de stad uit, langs de kust (die ook weer heerlijk ongerept en verschrikkelijk mooi was) en kwamen over half asfalt half modderwegen aan in de kampung. Kennelijk was het dus het geboortedorpje van Salo haar vader. De reden waarom we met z'n allen terug gingen? Omdat de Republiek van Indonesie jarig was en iedereen gaat dan terug naar hun thuisdorpjes. Alleen in ons geval, gingen we ongeveer met 30 man..
De kampung was dit, 1 lange straat die doorliep naar andere locaties, en 2 modder parallel weggetjes. Daarlangs vonden we huisjes en het HUIS van haar vader. Groot, oud en vervallen, deels repareerd en weer vervallen. Electriciteit viel regelmatig uit en de muggen waren er om mij op te eten. Slapen deed je op een veels te dun matje op de betonnenvloer, in een zaal waar iedereen sliep. Behalve de oudjes en Bapa en Mama zelf dan. Snurken doet iedereen hier en dat in combinatie met de muggen, heb ik voor 4 nachten haast geen oog dicht gedaan.
Daarnaast was het wel een mooie locatie. Achter het huis een flinke strandachtertuin en ook het strand. Palmbomen en een schijtlading aan agats (steekvliegjes). Dus strand werd het ook niet. Her en der wat tripjes in de omgeving gedaan, geprobeerd wat te feesten met de lokale bevolking. Maar ik als blanke, was door nog al in trek. En dat komt je wel je nek uit na 2 dagen. Maar we waren er om te relaxen.. om gezellig te doen met de familie van vader daar. Punt alleen was, dat ik nog steeds maar mondjes maat wat spreek en geen goede gesprekspartner ben. In Indonesisch dan :P..
Dus die 5 dagen Nabire, of eigenlijk de kampung waar ik verder de naam van vergeten ben.. of dat komt door onderdrukking of gewoon slaap te kort.. geen idee, vul dat zelf maar in, ging ik in ieder geval naar Biak. Om daar vandaan naar Jakarta en Singapore door te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik werd opgehaald op Biak door Oom Ferry, die ik al eerder ontmoet had. Die had een hotelletje naast het vliegveld geboekt voor me, wat geslapen en in de middag door gevlogen.
Toen ik donderdagavond aankwam in Jakarta, bleek dus de sleutel van het appartement die de familie daar heeft, niet beschikbaar te zijn. En mijn vlucht ging 6 uur later. Dus dan maar in het Transit hotel op het vliegveld geslapen. Kneiterduur, maar geen betere optie. Vrijdag eenmaal aangekomen in Singapore, mooie stempel in mn paspoort erbij, taxi chauffeur naar het adres van het reisburo wat mijn visum ging regelen. De taxichauffeur was overigens erg aardig en iedereen in Singapore spreekt Engels. Goed tot matig, maar je komt over al!
Bij het reisburo de benodigde spullen afgegeven en daarna te voet mijn weg gemaakt door de stad heen. Erg veel gezien, te veel mooie auto's daar, te veel mooie vrouwen, te veel zaken mensen, te veel mensen, te veel auto's... maar dat is Singapore. Wat foto's gemaakt her en der, erg vaak naar het toilet want in Biak had ik wat verkeerds gegeten en dat deed hier zijn werking helaas. Dus zo mobiel was ik niet :(( Misschien kom ik er ooit nog eens terug voor een beter inzicht van de stad.
Verder daar een andere tas gekocht, want degene die ik mee had was kapot. Set nieuwe oordoppen want mijn oude vertrouwde Sennheiser CX300 waren kapot gegaan. Ruim 5 jaar mee gedaan, dus die heb ik ingeruild tegen een ander Zweeds merk, Jays. Prima vervanging! Plus op het vliegveld krijg een belastingteruggave, op alles wat je gekocht hebt en niet gebruikt in Singapore. Dus nog wat terug gekregen ook haha!
Dezelfde avond vloog ik terug naar Singapore, wetend dat ik niet in het appartement kon verblijven op aanrade van Salo, plus de korting die ik in het hotel kreeg omdat ik met AirAsia gevlogen had, verbleef ik in hotel Mengsek. Gelegen in centrum Jakarta, tussen discotheken, hoerenhuizen en naast een snelweg... Nog steeds lichtelijk ziek, heb ik 2 dagen in bed gelegen en alleen eruit geweest voor eten en medicijn te halen.
Op zondag vroeg naar het vliegveld, ticket naar Bali gekocht voor nog geen 45 euro.
Aangekomen op Bali, bij een toeristen info gevraagd naar de beschikbaarheid van hotels. Vanwege een vakantie periode van moslims, was de stad bijna volgeboekt. Behalve 1 hotel, wat dus een goed hotel is.. maar duur. Voor deze periode dan. Maar goed, prima kwaliteit, gelegen naast het strand en te midden het drukke nachtleven hier.
Bali, in sommige straten vind je geen Indo meer. Zo verschrikkelijk veel blanken zijn hier. En elke straat waar ik tot nu toe geweest ben, word je overspoeld met kleine winkeltjes en aggressieve verkopers. "Boss, boss, buy here it is cheap" en so on... erg vervelend. Maar ik vertoef lekker op het dak van het hotel, zwembad, bar die overigens best goedkoop is, huppel zo nu en dan het strand op en kijk naar wat pro surfers, beginners en complete idioten.
De straatjes zijn smal, te veel massage salons, te veel blanken, te veel brommers die je om je oren rijden, te veel vervelende verkopers en zo kan ik nog wel door gaan. Plus het feit dat ik 5 dagen hier alleen ben en mijn geld redelijk op begint te raken.. doe ik niet zo erg veel. Lekker uitslapen, rustig ontbijten, strand wandelingetje, paar baantjes in het zwembad trekken, her en der een massage (geen happy ending overigens :P ) en gewoon niks dus. Maar omdat Salo er niet is, maakt het niet uit. Nu kan ik gewoon lekker mijn eigen niks doen en straks met Gerben en Maaike 3 dagen naar Ubud en daarna terug naar Manokwari :))
Dat was het weer vriendjes en vriendinnetjes, de volgende word weer geschreven vanuit Papua!
Lars
dinsdag 28 augustus 2012
maandag 13 augustus 2012
Sate Ayam, Gunung Botak en Apa kabar..
De letterlijke vertaling, sate kip, berg kaal en wat nieuws. Maar eigenlijk dus gewoon kipsate, kale berg en hoe is het!
De reden waarom ik nu wat Indo termen erin gooi, is omdat ik de taal steeds meer begin te begrijpen. Dat doe ik met behulp van geforceerd gesprekken aangaan. Wat opzich redelijk helpt, want samen met mijn kamus (woordenboek) zoek ik de woorden op die ik niet weet, en kom vervolgens zonder schrammetje uit een gesprek.
Dat betekend ook dat dus mijn communicatie met Salo verbeterd is. Wat ook betekend, dat mijn leven hier iets makkelijker is geworden. Nog verre van perfect, maar iets beter. Ook heb ik samen met Cor (de nederlander die hier vertoeft) een gesprek gehad met Salo, dat voor mij veel dingen duidelijk maakte en voor haar ook. We hebben dingen besproken over wat mij dwars zat, wat haar dwars zat etcetc. Alleen is ze erna weinig veranderd, maar probeert ze wel langzamer te praten en minder snel boos te reageren als ik iets niet begrijp :P Vooruitgang dus..
Verder heb ik tussen mijn tripje naar Biak en nu, weinig speciaals gedaan. Eigenlijk veel routine, heen en weer naar het kantoor (want ik speel nu voor chauffeur sinds ik zelf mag rijden), en veel internet. Ik probeer telkens wat anders te eten voor diner, maar zo makkelijk is dat niet. Want ik lust helaas niet zoveel wat ze hier aanbieden. Dus het varieeert tussen sate ayam (wat hier overigens om te smullen is), nasi goreng en mie goreng. Gewoon omdat ik weet, dat ik dat lekker vind. En soms gaan we naar een soort buffet toko, waar je zelf kan opscheppen. Dan mix ik altijd van alles door elkaar heen, dingen die ik inmiddels ken en weet hoe het smaakt. Tijdens dat proces heb ik vaak misgegrepen en mn mond heftig verbrand, omdat het hier ALTIJD in combinatie gaat met achterlijke hoeveelheden peper, sambal of wat dan ook. Heeft gezorgd voor menig vreugdige ochtend toilet bezoeken. Details laat ik achterwege wat jullie begrijpen me wel denk ik.. haha
We hebben wel een vis tripje gedaan naar Gunung Botak. Of te wel de kale berg. Dat ligt een flink stuk richting het zuid-oosten van Manokwari en met de Toyota Hilux en 5 andere kerel, reden we er 4 uur over. Ik heb zelf ook nog stukken gereden en dat is toch best vet met zo'n off-road auto. De route was ook erg mooi, dwars door diverse kampungs (moet je zien als mini dorpjes), langs smalle heuvelweggetjes en nieuw asfalt.
Over dat asfalt ga ik verder, want waar ze hier erg veel van houden, is asfalt.. Maar het probleem is, dat het bedrijf wat het aanlegt, lang niet altijd toestemming krijgt van alle kampungs. Dus dan krijg je dit; heerlijk nieuw asfalt, 2 brede banen, wat overloopt in oud, kapot asfalt door de kampung. Daarna gaat de heerlijke asfalt weg gewoon weer verder.. raar maar waar...
Toen we aankwamen bij onze eindlocatie, een zeer kleine kampung van 8 huisjes in het midden van een baai, op het strand, palmbomen, wit zand en blauwe zee voor je. Klein paradijs echt waar. Foto's volgen nog :)
We hadden een zooi eten en drinken meegenomen, ook voor de dorp oudste. Want dan mag je overnachten daar namelijk. In de avond werd een groot net in de zee gelegd en in de morgen hadden we maar liefst 4 visjes gevangen. Maar de avond ervoor was leuk, wat bier, stomme gesprekken, en een storm die bijna de Hilux weg blies. Geen regen, maar oerend harde rukwinden. Ik wou in de auto slapen, want in het huisje hebben ze geen matrassen of iets wat er op lijkt. Na 2 uur een poging te doen tot slapen moesten we wel naar binnen. Rondvliegende kokosnoten en wat niet, maakte het buiten gevaarlijk.
De volgende ochtend vroeg weer terug gegaan, na een teleurstellende vangst. En op een ander strandje vrolijk verder gegaan. Maar ook daar faalde we helaas. De wind stond verkeerd en vingen ook daar maar een magere 3 visjes.. Ohja, die bultjes die ik 3-4 weken geleden had? Die komen van agas(t) , kleine steekvliegjes. Ik stond 2 seconden stil op het 2e strandje om foto's te maken, en mijn benen waren zwart van die beestjes. Ik heb de volgende 2 uur dat we daar waren in de auto gezeten. Jammer dan, maar ik wil niet nog een keer 3 weken met jeukende ledematen lopen..
Ik heb tijdens de rit erg mooie foto's gemaakt, van een erg mooie omgeving. Langs de weg diverse malen gegeten en altijd vriendelijke mensen ontmoet. Of de kwaliteit van eten goed was of niet, ik ben nog niet ziek. Dus het was goed genoeg voor mij dus haha!
Ja dat was het eigenlijk wel. Ik weet dat in mijn vorige blog, ik zei dat ik nar Kebar zou gaan etc. Maar dat is niet door gegaan. Maar ik ga wel aankomende zondag naar Nabire, het thuiseilandje van Salo der vader, voor vakantie. Duiken en snorkelen daar. Daarna ga ik op de 23e naar Biak, om op dezelfde dag door te vliegen naar Jakarta. De volgende ochtend ga ik naar Singapore voor een nieuw visum en als ik terug kom in Jakarta, door naar Bali voor grofweg 2 weken. Dat is wel definitief haha! En die dagen op Bali, zonder Salo. Dus even lekker mijn eigen ding doen, Maaike en Gerben ontmoeten en gewoon lekker relaxen :)
Reageer trouwens via email als je het leuk vind, ik vind het wel leuk in ieder geval. Dit was het weer even, en de volgende keer word toch echt op Bali misschien of later. Dus even wachten nog!
Groetjes uit Manokwair, Lars
De reden waarom ik nu wat Indo termen erin gooi, is omdat ik de taal steeds meer begin te begrijpen. Dat doe ik met behulp van geforceerd gesprekken aangaan. Wat opzich redelijk helpt, want samen met mijn kamus (woordenboek) zoek ik de woorden op die ik niet weet, en kom vervolgens zonder schrammetje uit een gesprek.
Dat betekend ook dat dus mijn communicatie met Salo verbeterd is. Wat ook betekend, dat mijn leven hier iets makkelijker is geworden. Nog verre van perfect, maar iets beter. Ook heb ik samen met Cor (de nederlander die hier vertoeft) een gesprek gehad met Salo, dat voor mij veel dingen duidelijk maakte en voor haar ook. We hebben dingen besproken over wat mij dwars zat, wat haar dwars zat etcetc. Alleen is ze erna weinig veranderd, maar probeert ze wel langzamer te praten en minder snel boos te reageren als ik iets niet begrijp :P Vooruitgang dus..
Verder heb ik tussen mijn tripje naar Biak en nu, weinig speciaals gedaan. Eigenlijk veel routine, heen en weer naar het kantoor (want ik speel nu voor chauffeur sinds ik zelf mag rijden), en veel internet. Ik probeer telkens wat anders te eten voor diner, maar zo makkelijk is dat niet. Want ik lust helaas niet zoveel wat ze hier aanbieden. Dus het varieeert tussen sate ayam (wat hier overigens om te smullen is), nasi goreng en mie goreng. Gewoon omdat ik weet, dat ik dat lekker vind. En soms gaan we naar een soort buffet toko, waar je zelf kan opscheppen. Dan mix ik altijd van alles door elkaar heen, dingen die ik inmiddels ken en weet hoe het smaakt. Tijdens dat proces heb ik vaak misgegrepen en mn mond heftig verbrand, omdat het hier ALTIJD in combinatie gaat met achterlijke hoeveelheden peper, sambal of wat dan ook. Heeft gezorgd voor menig vreugdige ochtend toilet bezoeken. Details laat ik achterwege wat jullie begrijpen me wel denk ik.. haha
We hebben wel een vis tripje gedaan naar Gunung Botak. Of te wel de kale berg. Dat ligt een flink stuk richting het zuid-oosten van Manokwari en met de Toyota Hilux en 5 andere kerel, reden we er 4 uur over. Ik heb zelf ook nog stukken gereden en dat is toch best vet met zo'n off-road auto. De route was ook erg mooi, dwars door diverse kampungs (moet je zien als mini dorpjes), langs smalle heuvelweggetjes en nieuw asfalt.
Over dat asfalt ga ik verder, want waar ze hier erg veel van houden, is asfalt.. Maar het probleem is, dat het bedrijf wat het aanlegt, lang niet altijd toestemming krijgt van alle kampungs. Dus dan krijg je dit; heerlijk nieuw asfalt, 2 brede banen, wat overloopt in oud, kapot asfalt door de kampung. Daarna gaat de heerlijke asfalt weg gewoon weer verder.. raar maar waar...
Toen we aankwamen bij onze eindlocatie, een zeer kleine kampung van 8 huisjes in het midden van een baai, op het strand, palmbomen, wit zand en blauwe zee voor je. Klein paradijs echt waar. Foto's volgen nog :)
We hadden een zooi eten en drinken meegenomen, ook voor de dorp oudste. Want dan mag je overnachten daar namelijk. In de avond werd een groot net in de zee gelegd en in de morgen hadden we maar liefst 4 visjes gevangen. Maar de avond ervoor was leuk, wat bier, stomme gesprekken, en een storm die bijna de Hilux weg blies. Geen regen, maar oerend harde rukwinden. Ik wou in de auto slapen, want in het huisje hebben ze geen matrassen of iets wat er op lijkt. Na 2 uur een poging te doen tot slapen moesten we wel naar binnen. Rondvliegende kokosnoten en wat niet, maakte het buiten gevaarlijk.
De volgende ochtend vroeg weer terug gegaan, na een teleurstellende vangst. En op een ander strandje vrolijk verder gegaan. Maar ook daar faalde we helaas. De wind stond verkeerd en vingen ook daar maar een magere 3 visjes.. Ohja, die bultjes die ik 3-4 weken geleden had? Die komen van agas(t) , kleine steekvliegjes. Ik stond 2 seconden stil op het 2e strandje om foto's te maken, en mijn benen waren zwart van die beestjes. Ik heb de volgende 2 uur dat we daar waren in de auto gezeten. Jammer dan, maar ik wil niet nog een keer 3 weken met jeukende ledematen lopen..
Ik heb tijdens de rit erg mooie foto's gemaakt, van een erg mooie omgeving. Langs de weg diverse malen gegeten en altijd vriendelijke mensen ontmoet. Of de kwaliteit van eten goed was of niet, ik ben nog niet ziek. Dus het was goed genoeg voor mij dus haha!
Ja dat was het eigenlijk wel. Ik weet dat in mijn vorige blog, ik zei dat ik nar Kebar zou gaan etc. Maar dat is niet door gegaan. Maar ik ga wel aankomende zondag naar Nabire, het thuiseilandje van Salo der vader, voor vakantie. Duiken en snorkelen daar. Daarna ga ik op de 23e naar Biak, om op dezelfde dag door te vliegen naar Jakarta. De volgende ochtend ga ik naar Singapore voor een nieuw visum en als ik terug kom in Jakarta, door naar Bali voor grofweg 2 weken. Dat is wel definitief haha! En die dagen op Bali, zonder Salo. Dus even lekker mijn eigen ding doen, Maaike en Gerben ontmoeten en gewoon lekker relaxen :)
Reageer trouwens via email als je het leuk vind, ik vind het wel leuk in ieder geval. Dit was het weer even, en de volgende keer word toch echt op Bali misschien of later. Dus even wachten nog!
Groetjes uit Manokwair, Lars
Abonneren op:
Posts (Atom)