Verveling, vermaak en toiletpapier

Ja we gaan weer voor een smakelijke en interessante titel. Want de afgelopen 1,5 week heb ik toch weer zat mee gemaakt.

Zo heb ik sinds mijn laatste blog een heel groot traditionaal trouwfeest mee gemaakt. In het huis waar wij waren was de hele familie van de bruid. Toevallig de dochter van Oom Frans. Het was een grote bonk gezelligheid want iedereen ging los op de muziek, danste, zong en dronk. Er waren zoveel mensen dat er zelfs politie bij kwam kijken zodat het verkeer omgeleid werd haha. Ik was er soort van een ere gast en mocht dan ook in het directe familie vak zitten.
Er waren een paar vrouwen als soort van teamcaptains, zij waren verantwoordelijk voor motivatie, party spirit en vooral dat iedereen continue aan het eten en drinken was. Dus die dag heb ik ook weer zat gedronken en gegeten, maar het was mega gezellig!

De dag erna gingen we naar het strand. Maar op een eilandje wat hier vlakbij de kust ligt. Dus hup in de speedboat en gaan. Het was een prachtig strand, heerlijk water en fantastisch uitzicht. Op mijn Facebook staat een zooi foto's voor de geintresseerde. Heb je mij nog niet op Facebook, voeg me dan toe :)
Er werd voedsel gehaald in de vorm van tonijn, en drinken in de vorm van kokosnoten. Heerlijk genieten dus. Alleen toen we naar huis gingen, werd me duidelijk dat ik dus gestoken ben door letterlijk honderden Agas (steekvliegjes). Het jeukt tot de dag van vandaag nog en laat een zooi rode bultjes achter. Dus nu weten we ook weer dat we daar niet nog een keer heen gaan haha.

De volgende dag (afgelopen zondag dus), vertrokken we richting Makassar. Doel geen idee, want de communicatie is nog steeds wat vreemd. Ik begrijp veel, maar lang niet alles. En omdat Salo het niet in het Engels of Nederlands kan vertalen en het woordenboek ook maar tot zo ver komt, is dat nog steeds erg vervelend.
Makassar ligt op Sulawesi, een van de vele eilanden van Indonesie. Groot eiland en qua klimaat wat koeler dan Papua. Dus het was er wel beter vertoeven. Maar omdat ik niet wist wat we gingen doen daar voor 3 dagen, stond ik voor een verassing toen ze zei dat we met de auto eventjes 6 uur gingen rijden naar Toraja. Wist ik veel dat de weg erheen dusdanig slecht was, dat er gewoon niet geslapen kon worden.
Dus met de vlucht naar Makassar, in combinatie met de trip naar Toraja.. ik was stuk. We vertrokken om 23:00 en kwamen ruim 09:00 pas aan. Dat kwam door de vele stops onderweg voor eten, drinken etc.
Maar toen we daar aankwamen, werd me wel duidelijk dat het een verschrikkelijk mooi gebied is. Rijstvelden, hoge bergen op de achtergrond, en traditionele huisjes.
Maar ook ons doel werd me nu eindelijk duidelijk. We waren daar voor het feest, dat het huis van de familie daar klaar is. Familie van de vrouw, van de broer van Salo. De familie is ontzettend vriendelijk en we werden voorzien van alle gemakken. Maar tijdens mijn kleine paar uurtjes slaap in de ochtend, werd ik wakker gemaakt door luid geschreeuw wat leek op een varken. Duidelijk dat die geslacht werd. Ik denk nou dat is waarschijnlijk voor het feest, want er was een festijn opgebouwd voor het huis. Maar het bleef niet bij 1. Later werd me duidelijk dat er ruim 35 zwarte zwijnen zijn geslacht, om het eten te voorzien voor alle 400 gasten.
Dan denk je misschien oh wat zielig, maar de dieren hebben hier een goed leven en het is traditie dat de gastheer dus varkens slacht, of laat slachten in dit geval, als blijk van dank aan de lokalen voor hun hulp.
Maar goed, toen dat uit eindelijk voorbij was hebben we dus heerlijk gegeten en zijn we de dag erna naar Londa geweest.
Londa is een gebied vol eeuwenoude graven van clans die daar leefden en nu nog leven. Erg mooi en ook de foto's op mijn FB zeggen genoeg. Tau Tau poppen die de graven beschermen, kisten met dus overblijfselen van eeuwenoude clanleiders, boeren etcetc. Heel speciaal.

Na het feest, want op de 3e dag plaatsvond zijn we terug gegaan naar Makassar. Wederom te weinig slaap en samen met een vertraagde vlucht, was mijn humeur om te schieten. Toen kwam ik er ook achter, dat Salo dus niet gewend is zelf dingen te dragen, of zelf dingen te doen. Ze is een bedrijvig vrouwtje, want hier in Papua is ze zeker een succesvolle business vrouw. Maar omdat iedereen hier altijd alles voor de familie doet, keek ze raar op toen ik zei draag het zelf maar. Dus tijdens de wachtijd van ruim 9 uur op het vliegveld, hebben we elkaar een beetje door gestaard :P Interesseerde mij niet, want ik had WiFi en kon dus eindelijk wat berichtjes beantwoorden en even Facebooken haha...

De dagen erna heb ik eigenlijk vrij weinig gedaan, alleen heftig nagedacht over mijn situatie hier. Want aan de ene kant is dit echt een kans, om samen met een zeer invloedrijke familie hier veel geld te kunnen verdienen. Maar aan de andere kant, staat mij de levenswijze van de familie niet aan. Je merkt gewoon aan alles dat hun erg belangerijk zijn en dat iedereen maar al te graag voor hun werkt. Alleen Mama is eigenlijk echt ontzettend lief en vraagt me ook elke dag of ik nog wat nodig heb.

Plus de manier waarop Salo communiceert, zo neerbuigend als ik iets niet begrijp of iets anders wil dan haar, staat me niet aan. Het is niet aan mij om er wat van te zeggen want dat betekend oorlog.
Dus misschien veranderd dat met de tijd en mijn begrip van de taal...

Morgen (na posten van dit blog) gaan we voor 2 dagen naar Jayapura, grote havenstad, voor wat recreatie en vermaak. Plus het schijnt een mooie stad te zijn en de regio er omheen nog mooier. Volgende blog komt wat later, want anders word Salo gek. Telkens vraag ik wanneer ik weer even op internet kan, want in het huis is er geen internet. Dus we moeten telkens met de motor naar het kantoor. Ik race als Valentino Rossi, maar word telkens tegen gehouden van rij nou langzaam.. ach, je moet wat toch?

Een super accurate beschrijving van mijn situatie laat ik nog even achterwegen, maar dit moet toch een redelijke indruk geven dat niet alles rozekleurig is en zeker niet alles is zoals het leek voordat ik wegging. Wat opzich jammer is, maar er zijn nu ook andere dingen weer voorbij gekomen, zoals wat mensen die Engels spreken en een mogelijke investeringskans. Dat het allemaal wellicht wat bijdraait.

Tot de volgende keer :)

Lars