Zo daar zitten we weer. Met een ventilator op mijn hoofd, mouwloos hempie aan, korte broek en het zweet in mijn bilnaad. Ja ik begin lekker, maar ik lieg niet!
Donderdag avond was het zover, na 3 dagen in Jakarta rond te lopen/rijden, gaan we weer terug naar Soekarno Hatta International Airport. Daar aangekomen worden we verwelkomd door weer iemand die voor de familie werkt. Die had de tickets al geregeld en onze bagage werd zonder pardon ingechecked.
De vlucht ging pas om 22:30, maar wij waren er al om 20:00. Dus wederom lang wachten, maar een broertje van Salo, John, kwam ook langs. Jonge kerel, werkt bij de anti terreur eenheid in Jakarta. Toen hij mij een hand gaf brak die mn vingers bijna. Maar omdat hij gestudeerd heeft in Australie (wat trouwens heel veel Papua's doen), spreekt hij erg goed Engels. Dat kwam mooi uit, want de communicatie tussen mij en Salo is nog steeds ietswat stroef.
Na wat gegeten te hebben, gingen we door de vele security checks en uit eindelijk het vliegtuig in. Daar kwam ik wederom in een maxi cosi houding te zitten. Voor degene die met Batavia Air vliegen van Jakarta naar Manokwari.. houd rekening met GEEN beenruimte. Ik moest half overdwars gaan zitten, tot het ongenoegen van de crew, maar het was niet anders haha!
De vlucht zelf, duurde ongeveer 4 uur, maar door de verkrampte houding, kon ik gewoon niet slapen. Dat in combinatie met de vorige slapeloze nachten, was niet goed voor mijn humeur :P Maar toen we in Manokwari aankwamen veranderde dat super snel. Wat een supermooi gebied is dit zeg. Echt niet normaal. De hitte is ietswat minder vergeleken met Jakarta, maar nog steeds warm. Maar omdat er een goede wind uit zee komt, koelt dat ook weer wat. Overal waar je kijkt, tropen. Jungle overal, palmbomen, witte stranden, blauwe zee... tropische vrouwen hahah! Ik geen hobby fotograaf, dus ik heb niet een grote voorraad foto's, maar degene die ik heb, laten goed zien hoe goed het hier is eigenlijk!
We werden opgehaald door een Oom, hoewel iedereen die ouder is dan mij oom word genoemd, en reden we door Manokwari heen. Het is duidelijk dat er armoe grens hier best hoog is, maar om 1 of andere reden heeft iedereen minstens 3 motorscooters voor de deur en/of een auto. Dus alleen de huizen zijn wat minder denk ik zo. Overal tref je plaatsjes aan waar je benzine kan kopen, in de vorm van een rek met 1,5L lege water flessen. Omgerekend betaal je voor 1 liter benzine 0,75 cent. Best goedkoop toch?
De dagen erna gingen gecombineerd met veel eten, praten met de fantastische familie, want ik werd verwelkomd alsof ik hun kind was. Bapa (beleefdheidsterm voor elke vader) was er niet, maar de rest van de familie compenseerde dat. Nog een andere broer van Salo, Ima, nam me mee voor een ritje in zijn grote Mitsubishi Outlander en we eindigde op een strand, ergens ver buiten Manokwari. Al snel werd me duidelijk waarom, want in Manokwari mag geen drank verkocht worden. Alleen toverde hij 2 flessen Black Label whiskey uit zijn auto samen met een grote tas vol cola blikken. Dat was dus erg gezellig die middag haha...
Ik heb een foto van die middag, wat ook demonstreert hoe smerig het tegelijk ook is. Want niemand ruimt zijn rotzooi op. Ze gooien het gewoon weg. Dus ook het strand is vol met flesjes, plastic en weet ik het wat. Eigenlijk zonde, want het gebied is echt super potentieel voor strandgangers.
Samengevat, heb ik de afgelopen paar dagen geleefd als een koning eigenlijk, want echt letterlijk alles word voor me geregeld. Ik moet alleen wel zelf douchen, maar omdat er hier geen centraal watersysteem is met veel druk, staat er buiten hoog gebouwd een watertoren. Die zorgt voor het water in het huis. Er is geen boiler dus telkens als ik ga douchen, is het water echt fokking koud. Maar ook dat begint te wennen haha!
Samen met Oom Frans (die ook in Nederland was), leer ik Indonesisch best snel. Elke ochtend om 10:00 heb ik een afspraak en pak ik een scooter, race ik naar Oom Frans voor mijn 'studie' ! Super vent, want het gaat altijd gecombineerd met bier xD Ook tijdens de wedstrijd Spanje - Italie, wat overigens hier om 04:00 begon hahah, heb ik ook zo achterlijk veel gedronken, dat ik niet eens Engels meer kon lullen. Maar samen met handen en voeten, mijn kleine begrip van Indonesisch, was het een prachtavond!
Ima heeft mijn MP3 speler geripped, en nu knalt er uit zijn getunede Outlander Avicii etc. De betere muziek, want de traditionele muziek is eerlijk gezegd niet om aan te horen :P
Zaterdag avond ben ik naar een feest geweest, wat georganiseerd werd in een hotel. Daar waren zat leuke vrouwen, maar de helft was man... Echt waar, het is moeilijk het verschil te spotten. Maar omdat Salo mij erop attendeerde, wist een genante situatie te voorkomen... De muziek was ok, de gasten waren opa's en oma's, kinderen, van alles en nog wat door elkaar. Wat hoeren, wat drugsbaronnen.. maar dat is normaal kennelijk. Toch wel een memorabele avond haha!
Verder ga ik elke dag naar het strand, met wie dan ook mee wil op dat moment, stukken zwemmen in de zee van 20 graden :P! En elke keer moet ik voor fotomodel spelen, voor iedereen die me ziet. Moeders, minderen, vrouwen en mannen... hoe raar het ook is, ze willen met een blanke op de foto met een veels te grote tattooage xD
Dit was het toch wel weer voorlopig. Ik doe mijn best om de foto's ASAP te uploaden, want dat is ook waar jullie erg van gaan genieten hehe!
Ok, sampai jumpa dari Manokwari en tot de volgende blog!
Lars
Eens kijken of deze reactie wel lukt!
BeantwoordenVerwijderenZo te lezen heb je al de nodige avonturen beleefd voor je er was. En je hebt mij jaloers gemaakt met een ennnooorrmm winkelcentrum, mooie auto's en een prachtig strand.
Ik hoop dat je fijne mensen om je heen hebt waar je veel van kunt leren en een mooie tijd mee tegemoet gaat.
Voor de 100ste keer, ga ervan genieten. Niet iedereen maakt dit mee! Op naar je volgende blog!
Dikke kus,
Thirza
Alle groetjes van Mario
P.s.
Die bijnamisser met een manvrouw heb je even subtiel verwoord! =)