Nr 4

Ik kon helaas even geen passelijke titel verzinnen, maar dit zal op een bepaalde manier wel voldoen denk ik.

Na mijn 3e blog, had ik wat reacties gehad, dat de insteek niet helemaal positief was. Dat klopt ook. Want in die periode had ik het best moeilijk. Behoorlijk wat miscommunicatie, kleine ruzie's, ERG veel onduidelijkheden en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar tussen 3 en 4 in, heb ik wel weer zat leuke dingen gedaan en andere mensen ontmoet. Zo hebben jullie kunnen zien op mijn Facebook, dat ik dus een hele trip in Jayapura gedaan heb. Het begin van de reis was weer even wat moeilijk, want ik wist niet eens waarom wij er heen gingen. Er werd me alleen op de dag zelf gesommeerd van pak je tas maar want we gaan.
We worden uiteraard gechauffeurd naar het vliegveld en vliegen dit keer weer met Express Air. Gewoon omdat het voor mij de meeste beenruimte geeft haha. De andere maatschappijen zijn dusdanig krap, dat ik nog niet eens normaal kan zitten.. Maar goed, kleine 1 uur en 20 minuten later komen we aan in Jayapura.
Nou ja, Sentani eigenlijk, maar daar ligt het vliegveld wat je naar Jayapura brengt. Erg mooi gebied tussen de bergen in aan de kust.

We werden opgehaald door een Oom, ja iedereen die ouder is dan jezelf noem je vaak oom, kaka, of wat andere dingen, maar je snapt het. Ruim een uur rijden van Sentani naar Jayapura, reden we langs een kustweg, wat een erg mooi uitzicht gaf op de eilanden en bergketens voor de kust... ERG indrukwekkend eigenlijk.
In de stad, merk je wel dat dit echt een stad is. Manokwari is een mix tussen dorp en stad, maar Jayapura is echt een stad. Dwars door de stad heen op naar het huis van Salo haar zus. Want, dat was me eerst weer niet duidelijk, haar dochtertje was jarig en daarom waren we dus daar.. Ik had er naar gevraagd voordat we weggingen, maar had er geen reactie op gehad.
In het huis kregen we zat te eten en te drinken, maar ik zat daar dus weer, met mensen die ik nooit eerder gezien heb, kinderen die mij van alles vragen, een oma die probeert in oud nederlandsch uit te horen, dus dat was ook weer een ietswat ongemakkelijke situatie. Maar vrij snel werd ik op pad gestuurd met 2 jonge kerels en een Oom weer, camera in de hand geduwd van ga jij maar foto's maken, ik blijf hier..
Dus ik had een lekkere bui op dat moment, maar dat verandere heel snel toen ze me naar echt mooie lokaties brachten.. Je hebt misschien de foto's al gezien, maar het was voor mij op dat moment echt gaaf!

Aan het einde van de dag, toen we terug kwamen, was er de verjaardag van het meisje. Ze werd 2 maar de hele buurt was afgezet en het leek net alsof er een president op bezoek kwam. Krijsende peuters, moeders die met me op foto wouden, een zeer verfrissend blikje heineken en cake wat smaakte naar een pot margerine met wat suiker.. BLEGH :( Maar het is dan weer onbeleefd als je niks eet, dus had een klein stukje op..
De nacht was een beetje apart geregeld. Een klein hotelletje, want het huis van haar zus was helemaal vol met logee's. Maar het bed in de hotelkamer, was een 2 persoonsbed. Ik ben vrij open daarin, maar met Salo had ik er dus echt geen zin in. Dus werd de bovenste matras eraf gehaald, zij sliep daarop. En ik op de onderste. Verre van comfortable en heb dus ook geen ook dicht gedaan.
Dag 2 verandere weinig, op pad met 2 kerels en een Oom als chauffeur, zeer mooie foto locaties, foto model spelen op elke locatie, want iedereen wil op de foto met een lange blanke :P De meiden waren helaas wat minder aantrekkelijk, maar het is voor een goed doel denk je dan haha..
Nacht 2 sliep ik alleen in het hotel, want ik had niet weer zin in een slapeloze nacht. Ruzie met Salo, want die had er geen zin in, dat ik alleen was. Jammer dan, ga jij maar ergens slapen. Kreeg nog wat geld voor een internetcafe wat naast het hotel zat en weg was ze. Volgende dag gingen we om 6 uur in de ochtend terug naar Manokwari.

In Manokwari, wonen een Nederlander en zijn vrouw, Cornelis en Wiwi. Samen met hun 2 kinderen. Het zijn twee ERG aardige mensen en het was dus ook een opluchting dat ik Nederlands kon praten. Zijn vrouw spreekt overigens ook prima Nederlands. Dus we zijn vrij regelmatig bij hun thuis, gaan op leuke tripjes (foto's komen later helaas), zwemmen overal en nergens, bij andere Nederlanders buurten. Kortom, leuk vermaak.
Samen met Cor ga ik zeer spoedig ook beginnen met sporten. Hij is al bezig, maar ik kan zonder probleem mee. Tenminste weer een leuke activiteit erbij toch? We gaan ook samen met Salo dan, naar het Carstenz gebergte. Dat is nr7 in de lijst van hoge gebergtes in de wereld en moet verschrikkelijk mooi zijn!
Na her en der ook wat mindere dingetjes, heb ik samen met Cor veel recht kunnen zetten met Salo inmiddels. Hij spreekt vloeiend Indo namelijk. Erg fijn namelijk, want er was dus erg veel nog onduidelijk.

Vorige week zijn we dus 4 dagen naar Biak geweest. Biak is een eiland voor de kust van Papua (lokatie weet ik niet zo 123). Iemand in de familie van Bapak (vader van Salo dus) was overleden. Het is een prachtig eiland, met ERG mooie stranden en zeer vriendelijke mensen. Ik had helaas last van een flinke buikgriep voor 2 dagen, dus ik kan wel mee op tripjes. Alleen van wc naar wc als je me begrijpt haha.
Zat foto's weer geschoten, maar die komen helaas pas later.
De hele ceremonie omtrend de overledene, bestaat uit; iedereen komt naar het huis waar hij geboren is (klein dorpje ergens een uur rijden van de stad), de vrouwen zingen en huilen tegelijk en er waren veel mensen, ERG veel mensen. Het was erg emotioneel om het zien, want kennelijk was het hele dorp dus uitgerukt en iedereen was er kapot van. De man die overleden was, was nog geen 40 en had diabetes. Nooit op controle geweest na diagnose en is helaas daar aan overleden.
Probleem voor mij alleen was, ik was als blanke, in een menigte van mensen die dat best apart vinden, kende alleen Salo, kon niet even weglopen, en moest dus ruim 5 uur daaro zitten.. Dat beviel me niet zo, maar het was niet anders..
De dag erna zijn we weer op pad gegaan, want we overnachte in de stad, mooie locaties opgezocht, zat foto's gemaakt, maar het regende helaas erg veel dus met paraplu etc boven de camera de foto's maken haha..

We kwamen daar vorige week vrijdag van terug in Manokwari en gek genoeg voelde het bijna als thuis aan, ik zeg bijna, want ik had gelijk weer woorden wisseling met Salo over iets kleins, ik besloot boven wat TV te gaan kijken, vervolgens word zij boos dat ik boven zat, terwijl ik haar dat toch echt verteld had etc, dus ach.. het is nog steeds een redelijk 50/50 verhouding zeg maar.
Maar er staan wat leuke dingen op de planning, zo gaan we volgende week naar Kebar, dat is een dorp in een regio, waar meer goud te vinden is dan in heel Amerika als ik de mensen moet geloven. Dus misschien kom ik ook wel met een paar gram thuis haha.. Ook ga ik samen met Cor een paar keer vissen, we willen het bos in, jagen, dus ik hoef me niet te vervelen de komende tijd denk ik zo...

En qua werk, men weet meer over de pyramides dan over mn werk hier, dus ik hou er maar over op het te vragen en zie het allemaal vanzelf wel. Ohja, ik mag tegenwoordig ook zelfstandig rijden, met auto en motor. MAAR ik mag nog niet alleen op pad, dat komt later wel.
En als je ooit hier wil rijden met de auto of motor, neem een taxi aub. Ze zijn hier levensmoe, kopen hun rijbewijs met een pakje boter (als je het hier al kan vinden), als je je aan de regels houd gaat het fout en elke dag gebeurt er wel een ongeluk. Wat vaak lijd tot dodelijke afloop, want niemand rijd hier zachtjes. Alleen de auto's want die zijn doodsbang dat ze iemand stuk rijden.
Want al rij je iemand dood, kan je beter verhuizen want je zit erg diep in de penarie. Men twijfeld er namelijk niet over om jou dan om zeep te helpen gek genoeg. Het komt ook vaak genoeg voor, dat er een weg word afgezet (verder op in het binnenland), als er iemand vermoord is. Niemand mag er langs, en ze staan met geweren en machettes te wachten. Vreemde situaties af en toe..

Goed, ik heb weer lekker kunnen schrijven, ben vast wat dingen vergeten, maar dan heb ik nog wat te vertellen als ik terug kom haha!

Groetjes uit Manokwari en tot de volgende keer!

Lars