Nr 4

Ik kon helaas even geen passelijke titel verzinnen, maar dit zal op een bepaalde manier wel voldoen denk ik.

Na mijn 3e blog, had ik wat reacties gehad, dat de insteek niet helemaal positief was. Dat klopt ook. Want in die periode had ik het best moeilijk. Behoorlijk wat miscommunicatie, kleine ruzie's, ERG veel onduidelijkheden en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar tussen 3 en 4 in, heb ik wel weer zat leuke dingen gedaan en andere mensen ontmoet. Zo hebben jullie kunnen zien op mijn Facebook, dat ik dus een hele trip in Jayapura gedaan heb. Het begin van de reis was weer even wat moeilijk, want ik wist niet eens waarom wij er heen gingen. Er werd me alleen op de dag zelf gesommeerd van pak je tas maar want we gaan.
We worden uiteraard gechauffeurd naar het vliegveld en vliegen dit keer weer met Express Air. Gewoon omdat het voor mij de meeste beenruimte geeft haha. De andere maatschappijen zijn dusdanig krap, dat ik nog niet eens normaal kan zitten.. Maar goed, kleine 1 uur en 20 minuten later komen we aan in Jayapura.
Nou ja, Sentani eigenlijk, maar daar ligt het vliegveld wat je naar Jayapura brengt. Erg mooi gebied tussen de bergen in aan de kust.

We werden opgehaald door een Oom, ja iedereen die ouder is dan jezelf noem je vaak oom, kaka, of wat andere dingen, maar je snapt het. Ruim een uur rijden van Sentani naar Jayapura, reden we langs een kustweg, wat een erg mooi uitzicht gaf op de eilanden en bergketens voor de kust... ERG indrukwekkend eigenlijk.
In de stad, merk je wel dat dit echt een stad is. Manokwari is een mix tussen dorp en stad, maar Jayapura is echt een stad. Dwars door de stad heen op naar het huis van Salo haar zus. Want, dat was me eerst weer niet duidelijk, haar dochtertje was jarig en daarom waren we dus daar.. Ik had er naar gevraagd voordat we weggingen, maar had er geen reactie op gehad.
In het huis kregen we zat te eten en te drinken, maar ik zat daar dus weer, met mensen die ik nooit eerder gezien heb, kinderen die mij van alles vragen, een oma die probeert in oud nederlandsch uit te horen, dus dat was ook weer een ietswat ongemakkelijke situatie. Maar vrij snel werd ik op pad gestuurd met 2 jonge kerels en een Oom weer, camera in de hand geduwd van ga jij maar foto's maken, ik blijf hier..
Dus ik had een lekkere bui op dat moment, maar dat verandere heel snel toen ze me naar echt mooie lokaties brachten.. Je hebt misschien de foto's al gezien, maar het was voor mij op dat moment echt gaaf!

Aan het einde van de dag, toen we terug kwamen, was er de verjaardag van het meisje. Ze werd 2 maar de hele buurt was afgezet en het leek net alsof er een president op bezoek kwam. Krijsende peuters, moeders die met me op foto wouden, een zeer verfrissend blikje heineken en cake wat smaakte naar een pot margerine met wat suiker.. BLEGH :( Maar het is dan weer onbeleefd als je niks eet, dus had een klein stukje op..
De nacht was een beetje apart geregeld. Een klein hotelletje, want het huis van haar zus was helemaal vol met logee's. Maar het bed in de hotelkamer, was een 2 persoonsbed. Ik ben vrij open daarin, maar met Salo had ik er dus echt geen zin in. Dus werd de bovenste matras eraf gehaald, zij sliep daarop. En ik op de onderste. Verre van comfortable en heb dus ook geen ook dicht gedaan.
Dag 2 verandere weinig, op pad met 2 kerels en een Oom als chauffeur, zeer mooie foto locaties, foto model spelen op elke locatie, want iedereen wil op de foto met een lange blanke :P De meiden waren helaas wat minder aantrekkelijk, maar het is voor een goed doel denk je dan haha..
Nacht 2 sliep ik alleen in het hotel, want ik had niet weer zin in een slapeloze nacht. Ruzie met Salo, want die had er geen zin in, dat ik alleen was. Jammer dan, ga jij maar ergens slapen. Kreeg nog wat geld voor een internetcafe wat naast het hotel zat en weg was ze. Volgende dag gingen we om 6 uur in de ochtend terug naar Manokwari.

In Manokwari, wonen een Nederlander en zijn vrouw, Cornelis en Wiwi. Samen met hun 2 kinderen. Het zijn twee ERG aardige mensen en het was dus ook een opluchting dat ik Nederlands kon praten. Zijn vrouw spreekt overigens ook prima Nederlands. Dus we zijn vrij regelmatig bij hun thuis, gaan op leuke tripjes (foto's komen later helaas), zwemmen overal en nergens, bij andere Nederlanders buurten. Kortom, leuk vermaak.
Samen met Cor ga ik zeer spoedig ook beginnen met sporten. Hij is al bezig, maar ik kan zonder probleem mee. Tenminste weer een leuke activiteit erbij toch? We gaan ook samen met Salo dan, naar het Carstenz gebergte. Dat is nr7 in de lijst van hoge gebergtes in de wereld en moet verschrikkelijk mooi zijn!
Na her en der ook wat mindere dingetjes, heb ik samen met Cor veel recht kunnen zetten met Salo inmiddels. Hij spreekt vloeiend Indo namelijk. Erg fijn namelijk, want er was dus erg veel nog onduidelijk.

Vorige week zijn we dus 4 dagen naar Biak geweest. Biak is een eiland voor de kust van Papua (lokatie weet ik niet zo 123). Iemand in de familie van Bapak (vader van Salo dus) was overleden. Het is een prachtig eiland, met ERG mooie stranden en zeer vriendelijke mensen. Ik had helaas last van een flinke buikgriep voor 2 dagen, dus ik kan wel mee op tripjes. Alleen van wc naar wc als je me begrijpt haha.
Zat foto's weer geschoten, maar die komen helaas pas later.
De hele ceremonie omtrend de overledene, bestaat uit; iedereen komt naar het huis waar hij geboren is (klein dorpje ergens een uur rijden van de stad), de vrouwen zingen en huilen tegelijk en er waren veel mensen, ERG veel mensen. Het was erg emotioneel om het zien, want kennelijk was het hele dorp dus uitgerukt en iedereen was er kapot van. De man die overleden was, was nog geen 40 en had diabetes. Nooit op controle geweest na diagnose en is helaas daar aan overleden.
Probleem voor mij alleen was, ik was als blanke, in een menigte van mensen die dat best apart vinden, kende alleen Salo, kon niet even weglopen, en moest dus ruim 5 uur daaro zitten.. Dat beviel me niet zo, maar het was niet anders..
De dag erna zijn we weer op pad gegaan, want we overnachte in de stad, mooie locaties opgezocht, zat foto's gemaakt, maar het regende helaas erg veel dus met paraplu etc boven de camera de foto's maken haha..

We kwamen daar vorige week vrijdag van terug in Manokwari en gek genoeg voelde het bijna als thuis aan, ik zeg bijna, want ik had gelijk weer woorden wisseling met Salo over iets kleins, ik besloot boven wat TV te gaan kijken, vervolgens word zij boos dat ik boven zat, terwijl ik haar dat toch echt verteld had etc, dus ach.. het is nog steeds een redelijk 50/50 verhouding zeg maar.
Maar er staan wat leuke dingen op de planning, zo gaan we volgende week naar Kebar, dat is een dorp in een regio, waar meer goud te vinden is dan in heel Amerika als ik de mensen moet geloven. Dus misschien kom ik ook wel met een paar gram thuis haha.. Ook ga ik samen met Cor een paar keer vissen, we willen het bos in, jagen, dus ik hoef me niet te vervelen de komende tijd denk ik zo...

En qua werk, men weet meer over de pyramides dan over mn werk hier, dus ik hou er maar over op het te vragen en zie het allemaal vanzelf wel. Ohja, ik mag tegenwoordig ook zelfstandig rijden, met auto en motor. MAAR ik mag nog niet alleen op pad, dat komt later wel.
En als je ooit hier wil rijden met de auto of motor, neem een taxi aub. Ze zijn hier levensmoe, kopen hun rijbewijs met een pakje boter (als je het hier al kan vinden), als je je aan de regels houd gaat het fout en elke dag gebeurt er wel een ongeluk. Wat vaak lijd tot dodelijke afloop, want niemand rijd hier zachtjes. Alleen de auto's want die zijn doodsbang dat ze iemand stuk rijden.
Want al rij je iemand dood, kan je beter verhuizen want je zit erg diep in de penarie. Men twijfeld er namelijk niet over om jou dan om zeep te helpen gek genoeg. Het komt ook vaak genoeg voor, dat er een weg word afgezet (verder op in het binnenland), als er iemand vermoord is. Niemand mag er langs, en ze staan met geweren en machettes te wachten. Vreemde situaties af en toe..

Goed, ik heb weer lekker kunnen schrijven, ben vast wat dingen vergeten, maar dan heb ik nog wat te vertellen als ik terug kom haha!

Groetjes uit Manokwari en tot de volgende keer!

Lars

Verveling, vermaak en toiletpapier

Ja we gaan weer voor een smakelijke en interessante titel. Want de afgelopen 1,5 week heb ik toch weer zat mee gemaakt.

Zo heb ik sinds mijn laatste blog een heel groot traditionaal trouwfeest mee gemaakt. In het huis waar wij waren was de hele familie van de bruid. Toevallig de dochter van Oom Frans. Het was een grote bonk gezelligheid want iedereen ging los op de muziek, danste, zong en dronk. Er waren zoveel mensen dat er zelfs politie bij kwam kijken zodat het verkeer omgeleid werd haha. Ik was er soort van een ere gast en mocht dan ook in het directe familie vak zitten.
Er waren een paar vrouwen als soort van teamcaptains, zij waren verantwoordelijk voor motivatie, party spirit en vooral dat iedereen continue aan het eten en drinken was. Dus die dag heb ik ook weer zat gedronken en gegeten, maar het was mega gezellig!

De dag erna gingen we naar het strand. Maar op een eilandje wat hier vlakbij de kust ligt. Dus hup in de speedboat en gaan. Het was een prachtig strand, heerlijk water en fantastisch uitzicht. Op mijn Facebook staat een zooi foto's voor de geintresseerde. Heb je mij nog niet op Facebook, voeg me dan toe :)
Er werd voedsel gehaald in de vorm van tonijn, en drinken in de vorm van kokosnoten. Heerlijk genieten dus. Alleen toen we naar huis gingen, werd me duidelijk dat ik dus gestoken ben door letterlijk honderden Agas (steekvliegjes). Het jeukt tot de dag van vandaag nog en laat een zooi rode bultjes achter. Dus nu weten we ook weer dat we daar niet nog een keer heen gaan haha.

De volgende dag (afgelopen zondag dus), vertrokken we richting Makassar. Doel geen idee, want de communicatie is nog steeds wat vreemd. Ik begrijp veel, maar lang niet alles. En omdat Salo het niet in het Engels of Nederlands kan vertalen en het woordenboek ook maar tot zo ver komt, is dat nog steeds erg vervelend.
Makassar ligt op Sulawesi, een van de vele eilanden van Indonesie. Groot eiland en qua klimaat wat koeler dan Papua. Dus het was er wel beter vertoeven. Maar omdat ik niet wist wat we gingen doen daar voor 3 dagen, stond ik voor een verassing toen ze zei dat we met de auto eventjes 6 uur gingen rijden naar Toraja. Wist ik veel dat de weg erheen dusdanig slecht was, dat er gewoon niet geslapen kon worden.
Dus met de vlucht naar Makassar, in combinatie met de trip naar Toraja.. ik was stuk. We vertrokken om 23:00 en kwamen ruim 09:00 pas aan. Dat kwam door de vele stops onderweg voor eten, drinken etc.
Maar toen we daar aankwamen, werd me wel duidelijk dat het een verschrikkelijk mooi gebied is. Rijstvelden, hoge bergen op de achtergrond, en traditionele huisjes.
Maar ook ons doel werd me nu eindelijk duidelijk. We waren daar voor het feest, dat het huis van de familie daar klaar is. Familie van de vrouw, van de broer van Salo. De familie is ontzettend vriendelijk en we werden voorzien van alle gemakken. Maar tijdens mijn kleine paar uurtjes slaap in de ochtend, werd ik wakker gemaakt door luid geschreeuw wat leek op een varken. Duidelijk dat die geslacht werd. Ik denk nou dat is waarschijnlijk voor het feest, want er was een festijn opgebouwd voor het huis. Maar het bleef niet bij 1. Later werd me duidelijk dat er ruim 35 zwarte zwijnen zijn geslacht, om het eten te voorzien voor alle 400 gasten.
Dan denk je misschien oh wat zielig, maar de dieren hebben hier een goed leven en het is traditie dat de gastheer dus varkens slacht, of laat slachten in dit geval, als blijk van dank aan de lokalen voor hun hulp.
Maar goed, toen dat uit eindelijk voorbij was hebben we dus heerlijk gegeten en zijn we de dag erna naar Londa geweest.
Londa is een gebied vol eeuwenoude graven van clans die daar leefden en nu nog leven. Erg mooi en ook de foto's op mijn FB zeggen genoeg. Tau Tau poppen die de graven beschermen, kisten met dus overblijfselen van eeuwenoude clanleiders, boeren etcetc. Heel speciaal.

Na het feest, want op de 3e dag plaatsvond zijn we terug gegaan naar Makassar. Wederom te weinig slaap en samen met een vertraagde vlucht, was mijn humeur om te schieten. Toen kwam ik er ook achter, dat Salo dus niet gewend is zelf dingen te dragen, of zelf dingen te doen. Ze is een bedrijvig vrouwtje, want hier in Papua is ze zeker een succesvolle business vrouw. Maar omdat iedereen hier altijd alles voor de familie doet, keek ze raar op toen ik zei draag het zelf maar. Dus tijdens de wachtijd van ruim 9 uur op het vliegveld, hebben we elkaar een beetje door gestaard :P Interesseerde mij niet, want ik had WiFi en kon dus eindelijk wat berichtjes beantwoorden en even Facebooken haha...

De dagen erna heb ik eigenlijk vrij weinig gedaan, alleen heftig nagedacht over mijn situatie hier. Want aan de ene kant is dit echt een kans, om samen met een zeer invloedrijke familie hier veel geld te kunnen verdienen. Maar aan de andere kant, staat mij de levenswijze van de familie niet aan. Je merkt gewoon aan alles dat hun erg belangerijk zijn en dat iedereen maar al te graag voor hun werkt. Alleen Mama is eigenlijk echt ontzettend lief en vraagt me ook elke dag of ik nog wat nodig heb.

Plus de manier waarop Salo communiceert, zo neerbuigend als ik iets niet begrijp of iets anders wil dan haar, staat me niet aan. Het is niet aan mij om er wat van te zeggen want dat betekend oorlog.
Dus misschien veranderd dat met de tijd en mijn begrip van de taal...

Morgen (na posten van dit blog) gaan we voor 2 dagen naar Jayapura, grote havenstad, voor wat recreatie en vermaak. Plus het schijnt een mooie stad te zijn en de regio er omheen nog mooier. Volgende blog komt wat later, want anders word Salo gek. Telkens vraag ik wanneer ik weer even op internet kan, want in het huis is er geen internet. Dus we moeten telkens met de motor naar het kantoor. Ik race als Valentino Rossi, maar word telkens tegen gehouden van rij nou langzaam.. ach, je moet wat toch?

Een super accurate beschrijving van mijn situatie laat ik nog even achterwegen, maar dit moet toch een redelijke indruk geven dat niet alles rozekleurig is en zeker niet alles is zoals het leek voordat ik wegging. Wat opzich jammer is, maar er zijn nu ook andere dingen weer voorbij gekomen, zoals wat mensen die Engels spreken en een mogelijke investeringskans. Dat het allemaal wellicht wat bijdraait.

Tot de volgende keer :)

Lars

Slaap, hitte, vreemd eten en gezelligheid

Zo daar zitten we weer. Met een ventilator op mijn hoofd, mouwloos hempie aan, korte broek en het zweet in mijn bilnaad. Ja ik begin lekker, maar ik lieg niet!

Donderdag avond was het zover, na 3 dagen in Jakarta rond te lopen/rijden, gaan we weer terug naar Soekarno Hatta International Airport. Daar aangekomen worden we verwelkomd door weer iemand die voor de familie werkt. Die had de tickets al geregeld en onze bagage werd zonder pardon ingechecked.
De vlucht ging pas om 22:30, maar wij waren er al om 20:00. Dus wederom lang wachten, maar een broertje van Salo, John, kwam ook langs. Jonge kerel, werkt bij de anti terreur eenheid in Jakarta. Toen hij mij een hand gaf brak die mn vingers bijna. Maar omdat hij gestudeerd heeft in Australie (wat trouwens heel veel Papua's doen), spreekt hij erg goed Engels. Dat kwam mooi uit, want de communicatie tussen mij en Salo is nog steeds ietswat stroef.

Na wat gegeten te hebben, gingen we door de vele security checks en uit eindelijk het vliegtuig in. Daar kwam ik wederom in een maxi cosi houding te zitten. Voor degene die met Batavia Air vliegen van Jakarta naar Manokwari.. houd rekening met GEEN beenruimte. Ik moest half overdwars gaan zitten, tot het ongenoegen van de crew, maar het was niet anders haha!
De vlucht zelf, duurde ongeveer 4 uur, maar door de verkrampte houding, kon ik gewoon niet slapen. Dat in combinatie met de vorige slapeloze nachten, was niet goed voor mijn humeur :P Maar toen we in Manokwari aankwamen veranderde dat super snel. Wat een supermooi gebied is dit zeg. Echt niet normaal. De hitte is ietswat minder vergeleken met Jakarta, maar nog steeds warm. Maar omdat er een goede wind uit zee komt, koelt dat ook weer wat. Overal waar je kijkt, tropen. Jungle overal, palmbomen, witte stranden, blauwe zee... tropische vrouwen hahah! Ik geen hobby fotograaf, dus ik heb niet een grote voorraad foto's, maar degene die ik heb, laten goed zien hoe goed het hier is eigenlijk!

We werden opgehaald door een Oom, hoewel iedereen die ouder is dan mij oom word genoemd, en reden we door Manokwari heen. Het is duidelijk dat er armoe grens hier best hoog is, maar om 1 of andere reden heeft iedereen minstens 3 motorscooters voor de deur en/of een auto. Dus alleen de huizen zijn wat minder denk ik zo. Overal tref je plaatsjes aan waar je benzine kan kopen, in de vorm van een rek met 1,5L lege water flessen. Omgerekend betaal je voor 1 liter benzine 0,75 cent. Best goedkoop toch?

De dagen erna gingen gecombineerd met veel eten, praten met de fantastische familie, want ik werd verwelkomd alsof ik hun kind was. Bapa (beleefdheidsterm voor elke vader) was er niet, maar de rest van de familie compenseerde dat. Nog een andere broer van Salo, Ima, nam me mee voor een ritje in zijn grote Mitsubishi Outlander en we eindigde op een strand, ergens ver buiten Manokwari. Al snel werd me duidelijk waarom, want in Manokwari mag geen drank verkocht worden. Alleen toverde hij 2 flessen Black Label whiskey uit zijn auto samen met een grote tas vol cola blikken. Dat was dus erg gezellig die middag haha...

Ik heb een foto van die middag, wat ook demonstreert hoe smerig het tegelijk ook is. Want niemand ruimt zijn rotzooi op. Ze gooien het gewoon weg. Dus ook het strand is vol met flesjes, plastic en weet ik het wat. Eigenlijk zonde, want het gebied is echt super potentieel voor strandgangers.

Samengevat, heb ik de afgelopen paar dagen geleefd als een koning eigenlijk, want echt letterlijk alles word voor me geregeld. Ik moet alleen wel zelf douchen, maar omdat er hier geen centraal watersysteem is met veel druk, staat er buiten hoog gebouwd een watertoren. Die zorgt voor het water in het huis. Er is geen boiler dus telkens als ik ga douchen, is het water echt fokking koud. Maar ook dat begint te wennen haha!

Samen met Oom Frans (die ook in Nederland was), leer ik Indonesisch best snel. Elke ochtend om 10:00 heb ik een afspraak en pak ik een scooter, race ik naar Oom Frans voor mijn 'studie' ! Super vent, want het gaat altijd gecombineerd met bier xD Ook tijdens de wedstrijd Spanje - Italie, wat overigens hier om 04:00 begon hahah, heb ik ook zo achterlijk veel gedronken, dat ik niet eens Engels meer kon lullen. Maar samen met handen en voeten, mijn kleine begrip van Indonesisch, was het een prachtavond!
Ima heeft mijn MP3 speler geripped, en nu knalt er uit zijn getunede Outlander Avicii etc. De betere muziek, want de traditionele muziek is eerlijk gezegd niet om aan te horen :P

Zaterdag avond ben ik naar een feest geweest, wat georganiseerd werd in een hotel. Daar waren zat leuke vrouwen, maar de helft was man... Echt waar, het is moeilijk het verschil te spotten. Maar omdat Salo mij erop attendeerde, wist een genante situatie te voorkomen... De muziek was ok, de gasten waren opa's en oma's, kinderen, van alles en nog wat door elkaar. Wat hoeren, wat drugsbaronnen.. maar dat is normaal kennelijk. Toch wel een memorabele avond haha!

Verder ga ik elke dag naar het strand, met wie dan ook mee wil op dat moment, stukken zwemmen in de zee van 20 graden :P! En elke keer moet ik voor fotomodel spelen, voor iedereen die me ziet. Moeders, minderen, vrouwen en mannen... hoe raar het ook is, ze willen met een blanke op de foto met een veels te grote tattooage xD

Dit was het toch wel weer voorlopig. Ik doe mijn best om de foto's ASAP te uploaden, want dat is ook waar jullie erg van gaan genieten hehe!

Ok, sampai jumpa dari Manokwari en tot de volgende blog!
Lars