Waar moet ik beginnen. Omdat dit een blog die bijna iedereen die ik ken wel zal lezen, kennen jullie de achtergrond van mijn avontuur. Daarom zal ik een stuk overslaan.
Maandag 25 Juni is het dan zo ver, ik vlieg in mijn uppie helemaal naar Jakarta. Mn vader, zusje, corien en haar zoon zijn mee gekomen en later ook Sonja. Inchecken stelde weinig voor en na een niet al te lange tijd kon ik zo langs de douane. Toen ik eenmaal van iedereen afscheid genomen had (was moeilijk ja ;) ) rustig aan naar de gate gewandeld en wachten tot ik mocht instappen. Duurde niet al te lang en voordat ik het wist was ik aan boord. Het voordeel van deze vlucht was dat je een TV schermpje in de stoel voor je had zitten, daardoor kon ik gemakkelijk 3 films kijken en maakte dat de reis een flink stuk makkelijker :)
Eenmaal in Dubai aangekomen om 01:15, stond mij een wachttijd van ongeveer 3,5 uur te wachten, en gezien het tijdverschil begon ik toch moe te worden. Neem maar van mij aan, dat als je op Dubai Airport bent, het groot is... ERG groot! Voordeel was dat ik een flink stuk kon lopen en mijn verlamde benen weer uit de maxi cosi houding kon halen :P. Eenmaal bij mijn transfergate aangekomen, geen stoel beschikbaar dus ben ik maar op de grond gaan liggen. Slaapt niet lekker kan ik je vertellen haha!
Om 03:30 mogen we dan eindelijk het vliegtuig in en viel eigenlijk vrij snel in slaap toen ik eenmaal zat. Ik had een sticker op mijn stoel geplakt, dat melde Wake up for food. Dus niet al te lang geslapen helaas..
Tijdens de vlucht weer een aantal films gekeken en na een reis van 8 uur komen we aan in Jakarta. Je zag door het raampje al dat het warm was en daar kwam ik ook achter toen we uit moesten stappen. Beetje als Nederland met 35 graden, zo vochtig warm.. Blegh.
Met behulp van een Nederlands stel, navigeerde ik door het vliegveld naar het Immigratie buro. Daar moet je je visum laten zien etc. Daar stuitte ik op wat problemen, want mijn visum is gelding tot eind September, maar mijn retourticket is in November. Dus de douane ambtenaar vertelde mij dat ik een ticket moest kopen om aan te kunnen tonen dat ik voor het einde van mijn visum, Indonesie zou verlaten.
Ik raakte ligt in paniek want ik heb geen creditcard en ze accepteren alleen cash. Na ruim een uur daar aan iedereen wat gevraagd te hebben, kwam iemand van de immigratie dienst langs, die mij vroeg wat er aan de hand was. Verhaal uitgelegd en toen zei hij; oh kom maar mee, ik regel het wel voor je. Voordat ik het wist zaten de benodigde stempels in mijn paspoort en mocht ik gaan! Lang leve de sympatieke onder ons haha.
Ik werd opgehaald door een privechauffeur samen met Salo, en we reden direct door het mega drukke Jakarta, naar haar appartement. Ik dacht dat is een klein huis ergens in de buitenwijk. Maar nee, het is een groot appartement, boven een gigantisch winkelcentrul, Mall of Indonesia. De uitstraling is duur, en niks is minder waar. Alleen maar dure wagens overal geparkeerd en overal politie en beveiligings mensen.
We hebben nog ergens vlakbij gegeten en niet al te lang erna ben ik gaan slapen.
Helaas heb ik nu nog niet de mogelijkheid foto's toe te voegen, maar zodra ik in Manokwari ben, zal ik dat doen. Want Jakarta is een plaats waar letterlijk ALLES te koop is, voor bodemprijzen, maar ik persoonlijk vind het geen mooie stad. Erg smerig en te veel mensen en auto's op elkaar gepropt.
Smog zorgt ervoor dat je niet verder dan 2km kan kijken en de hitte samen met de smog, is niet fijn. Samen met de chauffeur en salo, rijden we dan ook voor de kleinste stukjes in een AC gekoelde auto van hot naar her haha.
De rest zal ik samenvatten in een volgende blog, want mijn PC tijd is hier op. Dat word dus in Manokwari en zal dan ook veel meer foto's te delen hebben. Het is telefoon kwaliteit, maar jullie doen het er maar mee ;)
Hartelijke groeten uit Jakarta, en tot mijn volgende update!
Sampai Jumpa di Jakarta
Lars
