De laatste keer dat ik een blog ga schrijven.. een rare gedachte eigenlijk. Telkens als ik weer kon schrijven was het een leuk moment. Andere mensen vertellen over mijn avonturen, problemen luchten, de joker uithangen. Maar hier is het voor mij dusdanig klaar, dat ik mijn ticket nog eens omgeboekt heb en 10 october weer in Nederland sta.
Jullie moeten niet denken dat ik hier weg ga met problemen ofzo. Dat niet, maar ik wil gewoon terug naar NL. Naar mijn vrienden, mn familie, mn auto, de heerlijke snackbars en zo kan ik nog wel door gaan. Dus samen met Salo overlegt en mijn ticket omgeboekt.
Het leuke is nog, dat Cor en zijn vrouw de 13e terug zijn in Nederland en we met zn allen vanaf de 8e in Jakarta zitten. Hun dochtertje heeft het hier niet naar haar zin en ze gaan terug om in NL de school weer voort te zetten. Nobele zet als je het mij vraagt!
Vanaf het moment dat ik terug kwam vanuit Bali, waar ik overigens een heerlijke tijd gehad heb samen met Maaike en Gerben (veels te kort eigenlijk, maar het kon niet anders), kwam ik in dezelfde situatie terecht waar ik van wegging. Geen uitzicht op werk of iets wat er op lijkt, maar wel een ietswat veranderde Salo.
Omdat we allebij even zonder elkaar zaten, konden we even resetten. Dus het werd voor mij wat makkelijker en voor haar ook.
Verder was Sonja ook naar Manokwari gekomen, voor degene die het niet weten, zij was degene die het allemaal bemiddeld heeft voor mij. In samenwerking met mn moeder. Dus kon ik ook weer een beetje lekker Nederlands praten in het huis.
Tussen toen en nu, heb ik niet heel veel verschillende dingen gedaan. Beetje naar het strand, verjaardag van Cor zn vrouw Wiwi geviert bij een mooie rivier, een paar dagen in Sorong gezeten, naar een meer hoog in de bergen gegaan. Waar het overigens ERG koud werd in de nacht. Rond de 5 graden.. te gek als je bedenkt dat na 2 uur rijden je weer in 30 graden plus zit :P
Ook nog naar Serui geweest, een stad dat ligt op een eiland onder Biak. Daar waren we voor een overleden familie lid, die precies een jaar geleden was overleden. De stad zelf niet te veel soeps, maar de regio er omheen te mooi voor woorden. Hoge bergen, kliffen met witte strandjes en mooie natuur. Jammer dat we er maar 4 dagen bleven en weinig rond hebben gereisd op het eiland zelf.
We gingen erheen met de boot. Nou duurt dat vanaf Manokwari ongeveer 7 uur. Vlak water zorgde weleens waar voor een vrij relaxte rit, maar als je met 30 man op een boot zit, voor 30 man.. word het iets te krap.
Erg vroeg in de ochtend weg gegaan, maakt je een beetje brak. Dus eerst weer een dag bezig geweest met herstellen van de rit :P Terugreis verliep trouwens iets beter haha.
Dus al met al wel weer een paar bewegelijke weken en in de komende 2 weken ga ik nog naar Nabire toe, om daar een locatie te bezoeken waar Salo goud aan het zoeken is. Daar zelf nog een beetje hobby'en en misschien vind ik ook nog wel wat. En daarna is het op naar Jakarta, om terug te gaan naar Nederland.
Gekke gedachte is dat wel, maar voor mij het beste op het moment.
Van al dat Indonesische eten, verlang ik nu naar een vette hap, hutspot, snert en ander Nederlands voer. Dus de eerste week stouw ik mezelf lekker vol met alles wat ik kan vinden om daarna weer moeite te gaan doen om het bijkomende vet er af te sporten :))
Al met al, was dit een behoorlijk avontuur, wat helaas niet helemaal verliep zoals ik verwacht had. Ik heb erg veel gezien, gedaan, mensen ontmoet, heerlijk gegeten tot het zelfs koud hebben in mn slaap. Zeker een ervaring waarin ik erg veel geleerd heb over mezelf, over cultuur, en over nog veel meer. Dus aan de ene kant jammer dat het niet verliep zoals ik gewenst had, maar aan de andere kant gaf het me een kans om een hele andere wereld te zien en daarover veel te leren. En ik denk ook een flink stuk meer geleerd over mezelf :))
Tot in Nederland
zondag 23 september 2012
dinsdag 28 augustus 2012
Untitled
Kon zo even niks anders verzinnen voor een titel, van alweer mijn 6e blog.. Maar goed. Ik heb in de afgelopen tijd al weer zat dingen gedaan, gezien en beleefd, dus heb weer zat om over te schrijven!
In mijn vorige blog schreef ik dat ik naar Nabire zou gaan en dat dat het beginpunt zou zijn van een serie heftige dagen (qua reizen). En dat klopt ook. Maar ik begin bij het begin.
Nabire, dat is een middelgrote stad tussen Manokwari en Jayapura in (googlers doe je ding). Ik wist niet helemaal waarom we erheen gingen. Maar wel dat we er met HEEL veel mensen heen gingen. Toen we daar aankwamen, na een vrij relaxte vlucht, werden we opgepikt door een stel mensen uit het dorpje, waar we uit eindelijk naar toe zouden gaan. Wat gegeten en daarna op weg.
Ik dacht dus, we gaan lekker in de stad vertoeven, hotelletje, internet dichtbij etc.. gemak dus. Nou helaas, we reden ongeveer een uur de stad uit, langs de kust (die ook weer heerlijk ongerept en verschrikkelijk mooi was) en kwamen over half asfalt half modderwegen aan in de kampung. Kennelijk was het dus het geboortedorpje van Salo haar vader. De reden waarom we met z'n allen terug gingen? Omdat de Republiek van Indonesie jarig was en iedereen gaat dan terug naar hun thuisdorpjes. Alleen in ons geval, gingen we ongeveer met 30 man..
De kampung was dit, 1 lange straat die doorliep naar andere locaties, en 2 modder parallel weggetjes. Daarlangs vonden we huisjes en het HUIS van haar vader. Groot, oud en vervallen, deels repareerd en weer vervallen. Electriciteit viel regelmatig uit en de muggen waren er om mij op te eten. Slapen deed je op een veels te dun matje op de betonnenvloer, in een zaal waar iedereen sliep. Behalve de oudjes en Bapa en Mama zelf dan. Snurken doet iedereen hier en dat in combinatie met de muggen, heb ik voor 4 nachten haast geen oog dicht gedaan.
Daarnaast was het wel een mooie locatie. Achter het huis een flinke strandachtertuin en ook het strand. Palmbomen en een schijtlading aan agats (steekvliegjes). Dus strand werd het ook niet. Her en der wat tripjes in de omgeving gedaan, geprobeerd wat te feesten met de lokale bevolking. Maar ik als blanke, was door nog al in trek. En dat komt je wel je nek uit na 2 dagen. Maar we waren er om te relaxen.. om gezellig te doen met de familie van vader daar. Punt alleen was, dat ik nog steeds maar mondjes maat wat spreek en geen goede gesprekspartner ben. In Indonesisch dan :P..
Dus die 5 dagen Nabire, of eigenlijk de kampung waar ik verder de naam van vergeten ben.. of dat komt door onderdrukking of gewoon slaap te kort.. geen idee, vul dat zelf maar in, ging ik in ieder geval naar Biak. Om daar vandaan naar Jakarta en Singapore door te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik werd opgehaald op Biak door Oom Ferry, die ik al eerder ontmoet had. Die had een hotelletje naast het vliegveld geboekt voor me, wat geslapen en in de middag door gevlogen.
Toen ik donderdagavond aankwam in Jakarta, bleek dus de sleutel van het appartement die de familie daar heeft, niet beschikbaar te zijn. En mijn vlucht ging 6 uur later. Dus dan maar in het Transit hotel op het vliegveld geslapen. Kneiterduur, maar geen betere optie. Vrijdag eenmaal aangekomen in Singapore, mooie stempel in mn paspoort erbij, taxi chauffeur naar het adres van het reisburo wat mijn visum ging regelen. De taxichauffeur was overigens erg aardig en iedereen in Singapore spreekt Engels. Goed tot matig, maar je komt over al!
Bij het reisburo de benodigde spullen afgegeven en daarna te voet mijn weg gemaakt door de stad heen. Erg veel gezien, te veel mooie auto's daar, te veel mooie vrouwen, te veel zaken mensen, te veel mensen, te veel auto's... maar dat is Singapore. Wat foto's gemaakt her en der, erg vaak naar het toilet want in Biak had ik wat verkeerds gegeten en dat deed hier zijn werking helaas. Dus zo mobiel was ik niet :(( Misschien kom ik er ooit nog eens terug voor een beter inzicht van de stad.
Verder daar een andere tas gekocht, want degene die ik mee had was kapot. Set nieuwe oordoppen want mijn oude vertrouwde Sennheiser CX300 waren kapot gegaan. Ruim 5 jaar mee gedaan, dus die heb ik ingeruild tegen een ander Zweeds merk, Jays. Prima vervanging! Plus op het vliegveld krijg een belastingteruggave, op alles wat je gekocht hebt en niet gebruikt in Singapore. Dus nog wat terug gekregen ook haha!
Dezelfde avond vloog ik terug naar Singapore, wetend dat ik niet in het appartement kon verblijven op aanrade van Salo, plus de korting die ik in het hotel kreeg omdat ik met AirAsia gevlogen had, verbleef ik in hotel Mengsek. Gelegen in centrum Jakarta, tussen discotheken, hoerenhuizen en naast een snelweg... Nog steeds lichtelijk ziek, heb ik 2 dagen in bed gelegen en alleen eruit geweest voor eten en medicijn te halen.
Op zondag vroeg naar het vliegveld, ticket naar Bali gekocht voor nog geen 45 euro.
Aangekomen op Bali, bij een toeristen info gevraagd naar de beschikbaarheid van hotels. Vanwege een vakantie periode van moslims, was de stad bijna volgeboekt. Behalve 1 hotel, wat dus een goed hotel is.. maar duur. Voor deze periode dan. Maar goed, prima kwaliteit, gelegen naast het strand en te midden het drukke nachtleven hier.
Bali, in sommige straten vind je geen Indo meer. Zo verschrikkelijk veel blanken zijn hier. En elke straat waar ik tot nu toe geweest ben, word je overspoeld met kleine winkeltjes en aggressieve verkopers. "Boss, boss, buy here it is cheap" en so on... erg vervelend. Maar ik vertoef lekker op het dak van het hotel, zwembad, bar die overigens best goedkoop is, huppel zo nu en dan het strand op en kijk naar wat pro surfers, beginners en complete idioten.
De straatjes zijn smal, te veel massage salons, te veel blanken, te veel brommers die je om je oren rijden, te veel vervelende verkopers en zo kan ik nog wel door gaan. Plus het feit dat ik 5 dagen hier alleen ben en mijn geld redelijk op begint te raken.. doe ik niet zo erg veel. Lekker uitslapen, rustig ontbijten, strand wandelingetje, paar baantjes in het zwembad trekken, her en der een massage (geen happy ending overigens :P ) en gewoon niks dus. Maar omdat Salo er niet is, maakt het niet uit. Nu kan ik gewoon lekker mijn eigen niks doen en straks met Gerben en Maaike 3 dagen naar Ubud en daarna terug naar Manokwari :))
Dat was het weer vriendjes en vriendinnetjes, de volgende word weer geschreven vanuit Papua!
Lars
In mijn vorige blog schreef ik dat ik naar Nabire zou gaan en dat dat het beginpunt zou zijn van een serie heftige dagen (qua reizen). En dat klopt ook. Maar ik begin bij het begin.
Nabire, dat is een middelgrote stad tussen Manokwari en Jayapura in (googlers doe je ding). Ik wist niet helemaal waarom we erheen gingen. Maar wel dat we er met HEEL veel mensen heen gingen. Toen we daar aankwamen, na een vrij relaxte vlucht, werden we opgepikt door een stel mensen uit het dorpje, waar we uit eindelijk naar toe zouden gaan. Wat gegeten en daarna op weg.
Ik dacht dus, we gaan lekker in de stad vertoeven, hotelletje, internet dichtbij etc.. gemak dus. Nou helaas, we reden ongeveer een uur de stad uit, langs de kust (die ook weer heerlijk ongerept en verschrikkelijk mooi was) en kwamen over half asfalt half modderwegen aan in de kampung. Kennelijk was het dus het geboortedorpje van Salo haar vader. De reden waarom we met z'n allen terug gingen? Omdat de Republiek van Indonesie jarig was en iedereen gaat dan terug naar hun thuisdorpjes. Alleen in ons geval, gingen we ongeveer met 30 man..
De kampung was dit, 1 lange straat die doorliep naar andere locaties, en 2 modder parallel weggetjes. Daarlangs vonden we huisjes en het HUIS van haar vader. Groot, oud en vervallen, deels repareerd en weer vervallen. Electriciteit viel regelmatig uit en de muggen waren er om mij op te eten. Slapen deed je op een veels te dun matje op de betonnenvloer, in een zaal waar iedereen sliep. Behalve de oudjes en Bapa en Mama zelf dan. Snurken doet iedereen hier en dat in combinatie met de muggen, heb ik voor 4 nachten haast geen oog dicht gedaan.
Daarnaast was het wel een mooie locatie. Achter het huis een flinke strandachtertuin en ook het strand. Palmbomen en een schijtlading aan agats (steekvliegjes). Dus strand werd het ook niet. Her en der wat tripjes in de omgeving gedaan, geprobeerd wat te feesten met de lokale bevolking. Maar ik als blanke, was door nog al in trek. En dat komt je wel je nek uit na 2 dagen. Maar we waren er om te relaxen.. om gezellig te doen met de familie van vader daar. Punt alleen was, dat ik nog steeds maar mondjes maat wat spreek en geen goede gesprekspartner ben. In Indonesisch dan :P..
Dus die 5 dagen Nabire, of eigenlijk de kampung waar ik verder de naam van vergeten ben.. of dat komt door onderdrukking of gewoon slaap te kort.. geen idee, vul dat zelf maar in, ging ik in ieder geval naar Biak. Om daar vandaan naar Jakarta en Singapore door te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik werd opgehaald op Biak door Oom Ferry, die ik al eerder ontmoet had. Die had een hotelletje naast het vliegveld geboekt voor me, wat geslapen en in de middag door gevlogen.
Toen ik donderdagavond aankwam in Jakarta, bleek dus de sleutel van het appartement die de familie daar heeft, niet beschikbaar te zijn. En mijn vlucht ging 6 uur later. Dus dan maar in het Transit hotel op het vliegveld geslapen. Kneiterduur, maar geen betere optie. Vrijdag eenmaal aangekomen in Singapore, mooie stempel in mn paspoort erbij, taxi chauffeur naar het adres van het reisburo wat mijn visum ging regelen. De taxichauffeur was overigens erg aardig en iedereen in Singapore spreekt Engels. Goed tot matig, maar je komt over al!
Bij het reisburo de benodigde spullen afgegeven en daarna te voet mijn weg gemaakt door de stad heen. Erg veel gezien, te veel mooie auto's daar, te veel mooie vrouwen, te veel zaken mensen, te veel mensen, te veel auto's... maar dat is Singapore. Wat foto's gemaakt her en der, erg vaak naar het toilet want in Biak had ik wat verkeerds gegeten en dat deed hier zijn werking helaas. Dus zo mobiel was ik niet :(( Misschien kom ik er ooit nog eens terug voor een beter inzicht van de stad.
Verder daar een andere tas gekocht, want degene die ik mee had was kapot. Set nieuwe oordoppen want mijn oude vertrouwde Sennheiser CX300 waren kapot gegaan. Ruim 5 jaar mee gedaan, dus die heb ik ingeruild tegen een ander Zweeds merk, Jays. Prima vervanging! Plus op het vliegveld krijg een belastingteruggave, op alles wat je gekocht hebt en niet gebruikt in Singapore. Dus nog wat terug gekregen ook haha!
Dezelfde avond vloog ik terug naar Singapore, wetend dat ik niet in het appartement kon verblijven op aanrade van Salo, plus de korting die ik in het hotel kreeg omdat ik met AirAsia gevlogen had, verbleef ik in hotel Mengsek. Gelegen in centrum Jakarta, tussen discotheken, hoerenhuizen en naast een snelweg... Nog steeds lichtelijk ziek, heb ik 2 dagen in bed gelegen en alleen eruit geweest voor eten en medicijn te halen.
Op zondag vroeg naar het vliegveld, ticket naar Bali gekocht voor nog geen 45 euro.
Aangekomen op Bali, bij een toeristen info gevraagd naar de beschikbaarheid van hotels. Vanwege een vakantie periode van moslims, was de stad bijna volgeboekt. Behalve 1 hotel, wat dus een goed hotel is.. maar duur. Voor deze periode dan. Maar goed, prima kwaliteit, gelegen naast het strand en te midden het drukke nachtleven hier.
Bali, in sommige straten vind je geen Indo meer. Zo verschrikkelijk veel blanken zijn hier. En elke straat waar ik tot nu toe geweest ben, word je overspoeld met kleine winkeltjes en aggressieve verkopers. "Boss, boss, buy here it is cheap" en so on... erg vervelend. Maar ik vertoef lekker op het dak van het hotel, zwembad, bar die overigens best goedkoop is, huppel zo nu en dan het strand op en kijk naar wat pro surfers, beginners en complete idioten.
De straatjes zijn smal, te veel massage salons, te veel blanken, te veel brommers die je om je oren rijden, te veel vervelende verkopers en zo kan ik nog wel door gaan. Plus het feit dat ik 5 dagen hier alleen ben en mijn geld redelijk op begint te raken.. doe ik niet zo erg veel. Lekker uitslapen, rustig ontbijten, strand wandelingetje, paar baantjes in het zwembad trekken, her en der een massage (geen happy ending overigens :P ) en gewoon niks dus. Maar omdat Salo er niet is, maakt het niet uit. Nu kan ik gewoon lekker mijn eigen niks doen en straks met Gerben en Maaike 3 dagen naar Ubud en daarna terug naar Manokwari :))
Dat was het weer vriendjes en vriendinnetjes, de volgende word weer geschreven vanuit Papua!
Lars
maandag 13 augustus 2012
Sate Ayam, Gunung Botak en Apa kabar..
De letterlijke vertaling, sate kip, berg kaal en wat nieuws. Maar eigenlijk dus gewoon kipsate, kale berg en hoe is het!
De reden waarom ik nu wat Indo termen erin gooi, is omdat ik de taal steeds meer begin te begrijpen. Dat doe ik met behulp van geforceerd gesprekken aangaan. Wat opzich redelijk helpt, want samen met mijn kamus (woordenboek) zoek ik de woorden op die ik niet weet, en kom vervolgens zonder schrammetje uit een gesprek.
Dat betekend ook dat dus mijn communicatie met Salo verbeterd is. Wat ook betekend, dat mijn leven hier iets makkelijker is geworden. Nog verre van perfect, maar iets beter. Ook heb ik samen met Cor (de nederlander die hier vertoeft) een gesprek gehad met Salo, dat voor mij veel dingen duidelijk maakte en voor haar ook. We hebben dingen besproken over wat mij dwars zat, wat haar dwars zat etcetc. Alleen is ze erna weinig veranderd, maar probeert ze wel langzamer te praten en minder snel boos te reageren als ik iets niet begrijp :P Vooruitgang dus..
Verder heb ik tussen mijn tripje naar Biak en nu, weinig speciaals gedaan. Eigenlijk veel routine, heen en weer naar het kantoor (want ik speel nu voor chauffeur sinds ik zelf mag rijden), en veel internet. Ik probeer telkens wat anders te eten voor diner, maar zo makkelijk is dat niet. Want ik lust helaas niet zoveel wat ze hier aanbieden. Dus het varieeert tussen sate ayam (wat hier overigens om te smullen is), nasi goreng en mie goreng. Gewoon omdat ik weet, dat ik dat lekker vind. En soms gaan we naar een soort buffet toko, waar je zelf kan opscheppen. Dan mix ik altijd van alles door elkaar heen, dingen die ik inmiddels ken en weet hoe het smaakt. Tijdens dat proces heb ik vaak misgegrepen en mn mond heftig verbrand, omdat het hier ALTIJD in combinatie gaat met achterlijke hoeveelheden peper, sambal of wat dan ook. Heeft gezorgd voor menig vreugdige ochtend toilet bezoeken. Details laat ik achterwege wat jullie begrijpen me wel denk ik.. haha
We hebben wel een vis tripje gedaan naar Gunung Botak. Of te wel de kale berg. Dat ligt een flink stuk richting het zuid-oosten van Manokwari en met de Toyota Hilux en 5 andere kerel, reden we er 4 uur over. Ik heb zelf ook nog stukken gereden en dat is toch best vet met zo'n off-road auto. De route was ook erg mooi, dwars door diverse kampungs (moet je zien als mini dorpjes), langs smalle heuvelweggetjes en nieuw asfalt.
Over dat asfalt ga ik verder, want waar ze hier erg veel van houden, is asfalt.. Maar het probleem is, dat het bedrijf wat het aanlegt, lang niet altijd toestemming krijgt van alle kampungs. Dus dan krijg je dit; heerlijk nieuw asfalt, 2 brede banen, wat overloopt in oud, kapot asfalt door de kampung. Daarna gaat de heerlijke asfalt weg gewoon weer verder.. raar maar waar...
Toen we aankwamen bij onze eindlocatie, een zeer kleine kampung van 8 huisjes in het midden van een baai, op het strand, palmbomen, wit zand en blauwe zee voor je. Klein paradijs echt waar. Foto's volgen nog :)
We hadden een zooi eten en drinken meegenomen, ook voor de dorp oudste. Want dan mag je overnachten daar namelijk. In de avond werd een groot net in de zee gelegd en in de morgen hadden we maar liefst 4 visjes gevangen. Maar de avond ervoor was leuk, wat bier, stomme gesprekken, en een storm die bijna de Hilux weg blies. Geen regen, maar oerend harde rukwinden. Ik wou in de auto slapen, want in het huisje hebben ze geen matrassen of iets wat er op lijkt. Na 2 uur een poging te doen tot slapen moesten we wel naar binnen. Rondvliegende kokosnoten en wat niet, maakte het buiten gevaarlijk.
De volgende ochtend vroeg weer terug gegaan, na een teleurstellende vangst. En op een ander strandje vrolijk verder gegaan. Maar ook daar faalde we helaas. De wind stond verkeerd en vingen ook daar maar een magere 3 visjes.. Ohja, die bultjes die ik 3-4 weken geleden had? Die komen van agas(t) , kleine steekvliegjes. Ik stond 2 seconden stil op het 2e strandje om foto's te maken, en mijn benen waren zwart van die beestjes. Ik heb de volgende 2 uur dat we daar waren in de auto gezeten. Jammer dan, maar ik wil niet nog een keer 3 weken met jeukende ledematen lopen..
Ik heb tijdens de rit erg mooie foto's gemaakt, van een erg mooie omgeving. Langs de weg diverse malen gegeten en altijd vriendelijke mensen ontmoet. Of de kwaliteit van eten goed was of niet, ik ben nog niet ziek. Dus het was goed genoeg voor mij dus haha!
Ja dat was het eigenlijk wel. Ik weet dat in mijn vorige blog, ik zei dat ik nar Kebar zou gaan etc. Maar dat is niet door gegaan. Maar ik ga wel aankomende zondag naar Nabire, het thuiseilandje van Salo der vader, voor vakantie. Duiken en snorkelen daar. Daarna ga ik op de 23e naar Biak, om op dezelfde dag door te vliegen naar Jakarta. De volgende ochtend ga ik naar Singapore voor een nieuw visum en als ik terug kom in Jakarta, door naar Bali voor grofweg 2 weken. Dat is wel definitief haha! En die dagen op Bali, zonder Salo. Dus even lekker mijn eigen ding doen, Maaike en Gerben ontmoeten en gewoon lekker relaxen :)
Reageer trouwens via email als je het leuk vind, ik vind het wel leuk in ieder geval. Dit was het weer even, en de volgende keer word toch echt op Bali misschien of later. Dus even wachten nog!
Groetjes uit Manokwair, Lars
De reden waarom ik nu wat Indo termen erin gooi, is omdat ik de taal steeds meer begin te begrijpen. Dat doe ik met behulp van geforceerd gesprekken aangaan. Wat opzich redelijk helpt, want samen met mijn kamus (woordenboek) zoek ik de woorden op die ik niet weet, en kom vervolgens zonder schrammetje uit een gesprek.
Dat betekend ook dat dus mijn communicatie met Salo verbeterd is. Wat ook betekend, dat mijn leven hier iets makkelijker is geworden. Nog verre van perfect, maar iets beter. Ook heb ik samen met Cor (de nederlander die hier vertoeft) een gesprek gehad met Salo, dat voor mij veel dingen duidelijk maakte en voor haar ook. We hebben dingen besproken over wat mij dwars zat, wat haar dwars zat etcetc. Alleen is ze erna weinig veranderd, maar probeert ze wel langzamer te praten en minder snel boos te reageren als ik iets niet begrijp :P Vooruitgang dus..
Verder heb ik tussen mijn tripje naar Biak en nu, weinig speciaals gedaan. Eigenlijk veel routine, heen en weer naar het kantoor (want ik speel nu voor chauffeur sinds ik zelf mag rijden), en veel internet. Ik probeer telkens wat anders te eten voor diner, maar zo makkelijk is dat niet. Want ik lust helaas niet zoveel wat ze hier aanbieden. Dus het varieeert tussen sate ayam (wat hier overigens om te smullen is), nasi goreng en mie goreng. Gewoon omdat ik weet, dat ik dat lekker vind. En soms gaan we naar een soort buffet toko, waar je zelf kan opscheppen. Dan mix ik altijd van alles door elkaar heen, dingen die ik inmiddels ken en weet hoe het smaakt. Tijdens dat proces heb ik vaak misgegrepen en mn mond heftig verbrand, omdat het hier ALTIJD in combinatie gaat met achterlijke hoeveelheden peper, sambal of wat dan ook. Heeft gezorgd voor menig vreugdige ochtend toilet bezoeken. Details laat ik achterwege wat jullie begrijpen me wel denk ik.. haha
We hebben wel een vis tripje gedaan naar Gunung Botak. Of te wel de kale berg. Dat ligt een flink stuk richting het zuid-oosten van Manokwari en met de Toyota Hilux en 5 andere kerel, reden we er 4 uur over. Ik heb zelf ook nog stukken gereden en dat is toch best vet met zo'n off-road auto. De route was ook erg mooi, dwars door diverse kampungs (moet je zien als mini dorpjes), langs smalle heuvelweggetjes en nieuw asfalt.
Over dat asfalt ga ik verder, want waar ze hier erg veel van houden, is asfalt.. Maar het probleem is, dat het bedrijf wat het aanlegt, lang niet altijd toestemming krijgt van alle kampungs. Dus dan krijg je dit; heerlijk nieuw asfalt, 2 brede banen, wat overloopt in oud, kapot asfalt door de kampung. Daarna gaat de heerlijke asfalt weg gewoon weer verder.. raar maar waar...
Toen we aankwamen bij onze eindlocatie, een zeer kleine kampung van 8 huisjes in het midden van een baai, op het strand, palmbomen, wit zand en blauwe zee voor je. Klein paradijs echt waar. Foto's volgen nog :)
We hadden een zooi eten en drinken meegenomen, ook voor de dorp oudste. Want dan mag je overnachten daar namelijk. In de avond werd een groot net in de zee gelegd en in de morgen hadden we maar liefst 4 visjes gevangen. Maar de avond ervoor was leuk, wat bier, stomme gesprekken, en een storm die bijna de Hilux weg blies. Geen regen, maar oerend harde rukwinden. Ik wou in de auto slapen, want in het huisje hebben ze geen matrassen of iets wat er op lijkt. Na 2 uur een poging te doen tot slapen moesten we wel naar binnen. Rondvliegende kokosnoten en wat niet, maakte het buiten gevaarlijk.
De volgende ochtend vroeg weer terug gegaan, na een teleurstellende vangst. En op een ander strandje vrolijk verder gegaan. Maar ook daar faalde we helaas. De wind stond verkeerd en vingen ook daar maar een magere 3 visjes.. Ohja, die bultjes die ik 3-4 weken geleden had? Die komen van agas(t) , kleine steekvliegjes. Ik stond 2 seconden stil op het 2e strandje om foto's te maken, en mijn benen waren zwart van die beestjes. Ik heb de volgende 2 uur dat we daar waren in de auto gezeten. Jammer dan, maar ik wil niet nog een keer 3 weken met jeukende ledematen lopen..
Ik heb tijdens de rit erg mooie foto's gemaakt, van een erg mooie omgeving. Langs de weg diverse malen gegeten en altijd vriendelijke mensen ontmoet. Of de kwaliteit van eten goed was of niet, ik ben nog niet ziek. Dus het was goed genoeg voor mij dus haha!
Ja dat was het eigenlijk wel. Ik weet dat in mijn vorige blog, ik zei dat ik nar Kebar zou gaan etc. Maar dat is niet door gegaan. Maar ik ga wel aankomende zondag naar Nabire, het thuiseilandje van Salo der vader, voor vakantie. Duiken en snorkelen daar. Daarna ga ik op de 23e naar Biak, om op dezelfde dag door te vliegen naar Jakarta. De volgende ochtend ga ik naar Singapore voor een nieuw visum en als ik terug kom in Jakarta, door naar Bali voor grofweg 2 weken. Dat is wel definitief haha! En die dagen op Bali, zonder Salo. Dus even lekker mijn eigen ding doen, Maaike en Gerben ontmoeten en gewoon lekker relaxen :)
Reageer trouwens via email als je het leuk vind, ik vind het wel leuk in ieder geval. Dit was het weer even, en de volgende keer word toch echt op Bali misschien of later. Dus even wachten nog!
Groetjes uit Manokwair, Lars
zondag 29 juli 2012
Nr 4
Ik kon helaas even geen passelijke titel verzinnen, maar dit zal op een bepaalde manier wel voldoen denk ik.
Na mijn 3e blog, had ik wat reacties gehad, dat de insteek niet helemaal positief was. Dat klopt ook. Want in die periode had ik het best moeilijk. Behoorlijk wat miscommunicatie, kleine ruzie's, ERG veel onduidelijkheden en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar tussen 3 en 4 in, heb ik wel weer zat leuke dingen gedaan en andere mensen ontmoet. Zo hebben jullie kunnen zien op mijn Facebook, dat ik dus een hele trip in Jayapura gedaan heb. Het begin van de reis was weer even wat moeilijk, want ik wist niet eens waarom wij er heen gingen. Er werd me alleen op de dag zelf gesommeerd van pak je tas maar want we gaan.
We worden uiteraard gechauffeurd naar het vliegveld en vliegen dit keer weer met Express Air. Gewoon omdat het voor mij de meeste beenruimte geeft haha. De andere maatschappijen zijn dusdanig krap, dat ik nog niet eens normaal kan zitten.. Maar goed, kleine 1 uur en 20 minuten later komen we aan in Jayapura.
Nou ja, Sentani eigenlijk, maar daar ligt het vliegveld wat je naar Jayapura brengt. Erg mooi gebied tussen de bergen in aan de kust.
We werden opgehaald door een Oom, ja iedereen die ouder is dan jezelf noem je vaak oom, kaka, of wat andere dingen, maar je snapt het. Ruim een uur rijden van Sentani naar Jayapura, reden we langs een kustweg, wat een erg mooi uitzicht gaf op de eilanden en bergketens voor de kust... ERG indrukwekkend eigenlijk.
In de stad, merk je wel dat dit echt een stad is. Manokwari is een mix tussen dorp en stad, maar Jayapura is echt een stad. Dwars door de stad heen op naar het huis van Salo haar zus. Want, dat was me eerst weer niet duidelijk, haar dochtertje was jarig en daarom waren we dus daar.. Ik had er naar gevraagd voordat we weggingen, maar had er geen reactie op gehad.
In het huis kregen we zat te eten en te drinken, maar ik zat daar dus weer, met mensen die ik nooit eerder gezien heb, kinderen die mij van alles vragen, een oma die probeert in oud nederlandsch uit te horen, dus dat was ook weer een ietswat ongemakkelijke situatie. Maar vrij snel werd ik op pad gestuurd met 2 jonge kerels en een Oom weer, camera in de hand geduwd van ga jij maar foto's maken, ik blijf hier..
Dus ik had een lekkere bui op dat moment, maar dat verandere heel snel toen ze me naar echt mooie lokaties brachten.. Je hebt misschien de foto's al gezien, maar het was voor mij op dat moment echt gaaf!
Aan het einde van de dag, toen we terug kwamen, was er de verjaardag van het meisje. Ze werd 2 maar de hele buurt was afgezet en het leek net alsof er een president op bezoek kwam. Krijsende peuters, moeders die met me op foto wouden, een zeer verfrissend blikje heineken en cake wat smaakte naar een pot margerine met wat suiker.. BLEGH :( Maar het is dan weer onbeleefd als je niks eet, dus had een klein stukje op..
De nacht was een beetje apart geregeld. Een klein hotelletje, want het huis van haar zus was helemaal vol met logee's. Maar het bed in de hotelkamer, was een 2 persoonsbed. Ik ben vrij open daarin, maar met Salo had ik er dus echt geen zin in. Dus werd de bovenste matras eraf gehaald, zij sliep daarop. En ik op de onderste. Verre van comfortable en heb dus ook geen ook dicht gedaan.
Dag 2 verandere weinig, op pad met 2 kerels en een Oom als chauffeur, zeer mooie foto locaties, foto model spelen op elke locatie, want iedereen wil op de foto met een lange blanke :P De meiden waren helaas wat minder aantrekkelijk, maar het is voor een goed doel denk je dan haha..
Nacht 2 sliep ik alleen in het hotel, want ik had niet weer zin in een slapeloze nacht. Ruzie met Salo, want die had er geen zin in, dat ik alleen was. Jammer dan, ga jij maar ergens slapen. Kreeg nog wat geld voor een internetcafe wat naast het hotel zat en weg was ze. Volgende dag gingen we om 6 uur in de ochtend terug naar Manokwari.
In Manokwari, wonen een Nederlander en zijn vrouw, Cornelis en Wiwi. Samen met hun 2 kinderen. Het zijn twee ERG aardige mensen en het was dus ook een opluchting dat ik Nederlands kon praten. Zijn vrouw spreekt overigens ook prima Nederlands. Dus we zijn vrij regelmatig bij hun thuis, gaan op leuke tripjes (foto's komen later helaas), zwemmen overal en nergens, bij andere Nederlanders buurten. Kortom, leuk vermaak.
Samen met Cor ga ik zeer spoedig ook beginnen met sporten. Hij is al bezig, maar ik kan zonder probleem mee. Tenminste weer een leuke activiteit erbij toch? We gaan ook samen met Salo dan, naar het Carstenz gebergte. Dat is nr7 in de lijst van hoge gebergtes in de wereld en moet verschrikkelijk mooi zijn!
Na her en der ook wat mindere dingetjes, heb ik samen met Cor veel recht kunnen zetten met Salo inmiddels. Hij spreekt vloeiend Indo namelijk. Erg fijn namelijk, want er was dus erg veel nog onduidelijk.
Vorige week zijn we dus 4 dagen naar Biak geweest. Biak is een eiland voor de kust van Papua (lokatie weet ik niet zo 123). Iemand in de familie van Bapak (vader van Salo dus) was overleden. Het is een prachtig eiland, met ERG mooie stranden en zeer vriendelijke mensen. Ik had helaas last van een flinke buikgriep voor 2 dagen, dus ik kan wel mee op tripjes. Alleen van wc naar wc als je me begrijpt haha.
Zat foto's weer geschoten, maar die komen helaas pas later.
De hele ceremonie omtrend de overledene, bestaat uit; iedereen komt naar het huis waar hij geboren is (klein dorpje ergens een uur rijden van de stad), de vrouwen zingen en huilen tegelijk en er waren veel mensen, ERG veel mensen. Het was erg emotioneel om het zien, want kennelijk was het hele dorp dus uitgerukt en iedereen was er kapot van. De man die overleden was, was nog geen 40 en had diabetes. Nooit op controle geweest na diagnose en is helaas daar aan overleden.
Probleem voor mij alleen was, ik was als blanke, in een menigte van mensen die dat best apart vinden, kende alleen Salo, kon niet even weglopen, en moest dus ruim 5 uur daaro zitten.. Dat beviel me niet zo, maar het was niet anders..
De dag erna zijn we weer op pad gegaan, want we overnachte in de stad, mooie locaties opgezocht, zat foto's gemaakt, maar het regende helaas erg veel dus met paraplu etc boven de camera de foto's maken haha..
We kwamen daar vorige week vrijdag van terug in Manokwari en gek genoeg voelde het bijna als thuis aan, ik zeg bijna, want ik had gelijk weer woorden wisseling met Salo over iets kleins, ik besloot boven wat TV te gaan kijken, vervolgens word zij boos dat ik boven zat, terwijl ik haar dat toch echt verteld had etc, dus ach.. het is nog steeds een redelijk 50/50 verhouding zeg maar.
Maar er staan wat leuke dingen op de planning, zo gaan we volgende week naar Kebar, dat is een dorp in een regio, waar meer goud te vinden is dan in heel Amerika als ik de mensen moet geloven. Dus misschien kom ik ook wel met een paar gram thuis haha.. Ook ga ik samen met Cor een paar keer vissen, we willen het bos in, jagen, dus ik hoef me niet te vervelen de komende tijd denk ik zo...
En qua werk, men weet meer over de pyramides dan over mn werk hier, dus ik hou er maar over op het te vragen en zie het allemaal vanzelf wel. Ohja, ik mag tegenwoordig ook zelfstandig rijden, met auto en motor. MAAR ik mag nog niet alleen op pad, dat komt later wel.
En als je ooit hier wil rijden met de auto of motor, neem een taxi aub. Ze zijn hier levensmoe, kopen hun rijbewijs met een pakje boter (als je het hier al kan vinden), als je je aan de regels houd gaat het fout en elke dag gebeurt er wel een ongeluk. Wat vaak lijd tot dodelijke afloop, want niemand rijd hier zachtjes. Alleen de auto's want die zijn doodsbang dat ze iemand stuk rijden.
Want al rij je iemand dood, kan je beter verhuizen want je zit erg diep in de penarie. Men twijfeld er namelijk niet over om jou dan om zeep te helpen gek genoeg. Het komt ook vaak genoeg voor, dat er een weg word afgezet (verder op in het binnenland), als er iemand vermoord is. Niemand mag er langs, en ze staan met geweren en machettes te wachten. Vreemde situaties af en toe..
Goed, ik heb weer lekker kunnen schrijven, ben vast wat dingen vergeten, maar dan heb ik nog wat te vertellen als ik terug kom haha!
Groetjes uit Manokwari en tot de volgende keer!
Lars
Na mijn 3e blog, had ik wat reacties gehad, dat de insteek niet helemaal positief was. Dat klopt ook. Want in die periode had ik het best moeilijk. Behoorlijk wat miscommunicatie, kleine ruzie's, ERG veel onduidelijkheden en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar tussen 3 en 4 in, heb ik wel weer zat leuke dingen gedaan en andere mensen ontmoet. Zo hebben jullie kunnen zien op mijn Facebook, dat ik dus een hele trip in Jayapura gedaan heb. Het begin van de reis was weer even wat moeilijk, want ik wist niet eens waarom wij er heen gingen. Er werd me alleen op de dag zelf gesommeerd van pak je tas maar want we gaan.
We worden uiteraard gechauffeurd naar het vliegveld en vliegen dit keer weer met Express Air. Gewoon omdat het voor mij de meeste beenruimte geeft haha. De andere maatschappijen zijn dusdanig krap, dat ik nog niet eens normaal kan zitten.. Maar goed, kleine 1 uur en 20 minuten later komen we aan in Jayapura.
Nou ja, Sentani eigenlijk, maar daar ligt het vliegveld wat je naar Jayapura brengt. Erg mooi gebied tussen de bergen in aan de kust.
We werden opgehaald door een Oom, ja iedereen die ouder is dan jezelf noem je vaak oom, kaka, of wat andere dingen, maar je snapt het. Ruim een uur rijden van Sentani naar Jayapura, reden we langs een kustweg, wat een erg mooi uitzicht gaf op de eilanden en bergketens voor de kust... ERG indrukwekkend eigenlijk.
In de stad, merk je wel dat dit echt een stad is. Manokwari is een mix tussen dorp en stad, maar Jayapura is echt een stad. Dwars door de stad heen op naar het huis van Salo haar zus. Want, dat was me eerst weer niet duidelijk, haar dochtertje was jarig en daarom waren we dus daar.. Ik had er naar gevraagd voordat we weggingen, maar had er geen reactie op gehad.
In het huis kregen we zat te eten en te drinken, maar ik zat daar dus weer, met mensen die ik nooit eerder gezien heb, kinderen die mij van alles vragen, een oma die probeert in oud nederlandsch uit te horen, dus dat was ook weer een ietswat ongemakkelijke situatie. Maar vrij snel werd ik op pad gestuurd met 2 jonge kerels en een Oom weer, camera in de hand geduwd van ga jij maar foto's maken, ik blijf hier..
Dus ik had een lekkere bui op dat moment, maar dat verandere heel snel toen ze me naar echt mooie lokaties brachten.. Je hebt misschien de foto's al gezien, maar het was voor mij op dat moment echt gaaf!
Aan het einde van de dag, toen we terug kwamen, was er de verjaardag van het meisje. Ze werd 2 maar de hele buurt was afgezet en het leek net alsof er een president op bezoek kwam. Krijsende peuters, moeders die met me op foto wouden, een zeer verfrissend blikje heineken en cake wat smaakte naar een pot margerine met wat suiker.. BLEGH :( Maar het is dan weer onbeleefd als je niks eet, dus had een klein stukje op..
De nacht was een beetje apart geregeld. Een klein hotelletje, want het huis van haar zus was helemaal vol met logee's. Maar het bed in de hotelkamer, was een 2 persoonsbed. Ik ben vrij open daarin, maar met Salo had ik er dus echt geen zin in. Dus werd de bovenste matras eraf gehaald, zij sliep daarop. En ik op de onderste. Verre van comfortable en heb dus ook geen ook dicht gedaan.
Dag 2 verandere weinig, op pad met 2 kerels en een Oom als chauffeur, zeer mooie foto locaties, foto model spelen op elke locatie, want iedereen wil op de foto met een lange blanke :P De meiden waren helaas wat minder aantrekkelijk, maar het is voor een goed doel denk je dan haha..
Nacht 2 sliep ik alleen in het hotel, want ik had niet weer zin in een slapeloze nacht. Ruzie met Salo, want die had er geen zin in, dat ik alleen was. Jammer dan, ga jij maar ergens slapen. Kreeg nog wat geld voor een internetcafe wat naast het hotel zat en weg was ze. Volgende dag gingen we om 6 uur in de ochtend terug naar Manokwari.
In Manokwari, wonen een Nederlander en zijn vrouw, Cornelis en Wiwi. Samen met hun 2 kinderen. Het zijn twee ERG aardige mensen en het was dus ook een opluchting dat ik Nederlands kon praten. Zijn vrouw spreekt overigens ook prima Nederlands. Dus we zijn vrij regelmatig bij hun thuis, gaan op leuke tripjes (foto's komen later helaas), zwemmen overal en nergens, bij andere Nederlanders buurten. Kortom, leuk vermaak.
Samen met Cor ga ik zeer spoedig ook beginnen met sporten. Hij is al bezig, maar ik kan zonder probleem mee. Tenminste weer een leuke activiteit erbij toch? We gaan ook samen met Salo dan, naar het Carstenz gebergte. Dat is nr7 in de lijst van hoge gebergtes in de wereld en moet verschrikkelijk mooi zijn!
Na her en der ook wat mindere dingetjes, heb ik samen met Cor veel recht kunnen zetten met Salo inmiddels. Hij spreekt vloeiend Indo namelijk. Erg fijn namelijk, want er was dus erg veel nog onduidelijk.
Vorige week zijn we dus 4 dagen naar Biak geweest. Biak is een eiland voor de kust van Papua (lokatie weet ik niet zo 123). Iemand in de familie van Bapak (vader van Salo dus) was overleden. Het is een prachtig eiland, met ERG mooie stranden en zeer vriendelijke mensen. Ik had helaas last van een flinke buikgriep voor 2 dagen, dus ik kan wel mee op tripjes. Alleen van wc naar wc als je me begrijpt haha.
Zat foto's weer geschoten, maar die komen helaas pas later.
De hele ceremonie omtrend de overledene, bestaat uit; iedereen komt naar het huis waar hij geboren is (klein dorpje ergens een uur rijden van de stad), de vrouwen zingen en huilen tegelijk en er waren veel mensen, ERG veel mensen. Het was erg emotioneel om het zien, want kennelijk was het hele dorp dus uitgerukt en iedereen was er kapot van. De man die overleden was, was nog geen 40 en had diabetes. Nooit op controle geweest na diagnose en is helaas daar aan overleden.
Probleem voor mij alleen was, ik was als blanke, in een menigte van mensen die dat best apart vinden, kende alleen Salo, kon niet even weglopen, en moest dus ruim 5 uur daaro zitten.. Dat beviel me niet zo, maar het was niet anders..
De dag erna zijn we weer op pad gegaan, want we overnachte in de stad, mooie locaties opgezocht, zat foto's gemaakt, maar het regende helaas erg veel dus met paraplu etc boven de camera de foto's maken haha..
We kwamen daar vorige week vrijdag van terug in Manokwari en gek genoeg voelde het bijna als thuis aan, ik zeg bijna, want ik had gelijk weer woorden wisseling met Salo over iets kleins, ik besloot boven wat TV te gaan kijken, vervolgens word zij boos dat ik boven zat, terwijl ik haar dat toch echt verteld had etc, dus ach.. het is nog steeds een redelijk 50/50 verhouding zeg maar.
Maar er staan wat leuke dingen op de planning, zo gaan we volgende week naar Kebar, dat is een dorp in een regio, waar meer goud te vinden is dan in heel Amerika als ik de mensen moet geloven. Dus misschien kom ik ook wel met een paar gram thuis haha.. Ook ga ik samen met Cor een paar keer vissen, we willen het bos in, jagen, dus ik hoef me niet te vervelen de komende tijd denk ik zo...
En qua werk, men weet meer over de pyramides dan over mn werk hier, dus ik hou er maar over op het te vragen en zie het allemaal vanzelf wel. Ohja, ik mag tegenwoordig ook zelfstandig rijden, met auto en motor. MAAR ik mag nog niet alleen op pad, dat komt later wel.
En als je ooit hier wil rijden met de auto of motor, neem een taxi aub. Ze zijn hier levensmoe, kopen hun rijbewijs met een pakje boter (als je het hier al kan vinden), als je je aan de regels houd gaat het fout en elke dag gebeurt er wel een ongeluk. Wat vaak lijd tot dodelijke afloop, want niemand rijd hier zachtjes. Alleen de auto's want die zijn doodsbang dat ze iemand stuk rijden.
Want al rij je iemand dood, kan je beter verhuizen want je zit erg diep in de penarie. Men twijfeld er namelijk niet over om jou dan om zeep te helpen gek genoeg. Het komt ook vaak genoeg voor, dat er een weg word afgezet (verder op in het binnenland), als er iemand vermoord is. Niemand mag er langs, en ze staan met geweren en machettes te wachten. Vreemde situaties af en toe..
Goed, ik heb weer lekker kunnen schrijven, ben vast wat dingen vergeten, maar dan heb ik nog wat te vertellen als ik terug kom haha!
Groetjes uit Manokwari en tot de volgende keer!
Lars
vrijdag 13 juli 2012
Verveling, vermaak en toiletpapier
Ja we gaan weer voor een smakelijke en interessante titel. Want de afgelopen 1,5 week heb ik toch weer zat mee gemaakt.
Zo heb ik sinds mijn laatste blog een heel groot traditionaal trouwfeest mee gemaakt. In het huis waar wij waren was de hele familie van de bruid. Toevallig de dochter van Oom Frans. Het was een grote bonk gezelligheid want iedereen ging los op de muziek, danste, zong en dronk. Er waren zoveel mensen dat er zelfs politie bij kwam kijken zodat het verkeer omgeleid werd haha. Ik was er soort van een ere gast en mocht dan ook in het directe familie vak zitten.
Er waren een paar vrouwen als soort van teamcaptains, zij waren verantwoordelijk voor motivatie, party spirit en vooral dat iedereen continue aan het eten en drinken was. Dus die dag heb ik ook weer zat gedronken en gegeten, maar het was mega gezellig!
De dag erna gingen we naar het strand. Maar op een eilandje wat hier vlakbij de kust ligt. Dus hup in de speedboat en gaan. Het was een prachtig strand, heerlijk water en fantastisch uitzicht. Op mijn Facebook staat een zooi foto's voor de geintresseerde. Heb je mij nog niet op Facebook, voeg me dan toe :)
Er werd voedsel gehaald in de vorm van tonijn, en drinken in de vorm van kokosnoten. Heerlijk genieten dus. Alleen toen we naar huis gingen, werd me duidelijk dat ik dus gestoken ben door letterlijk honderden Agas (steekvliegjes). Het jeukt tot de dag van vandaag nog en laat een zooi rode bultjes achter. Dus nu weten we ook weer dat we daar niet nog een keer heen gaan haha.
De volgende dag (afgelopen zondag dus), vertrokken we richting Makassar. Doel geen idee, want de communicatie is nog steeds wat vreemd. Ik begrijp veel, maar lang niet alles. En omdat Salo het niet in het Engels of Nederlands kan vertalen en het woordenboek ook maar tot zo ver komt, is dat nog steeds erg vervelend.
Makassar ligt op Sulawesi, een van de vele eilanden van Indonesie. Groot eiland en qua klimaat wat koeler dan Papua. Dus het was er wel beter vertoeven. Maar omdat ik niet wist wat we gingen doen daar voor 3 dagen, stond ik voor een verassing toen ze zei dat we met de auto eventjes 6 uur gingen rijden naar Toraja. Wist ik veel dat de weg erheen dusdanig slecht was, dat er gewoon niet geslapen kon worden.
Dus met de vlucht naar Makassar, in combinatie met de trip naar Toraja.. ik was stuk. We vertrokken om 23:00 en kwamen ruim 09:00 pas aan. Dat kwam door de vele stops onderweg voor eten, drinken etc.
Maar toen we daar aankwamen, werd me wel duidelijk dat het een verschrikkelijk mooi gebied is. Rijstvelden, hoge bergen op de achtergrond, en traditionele huisjes.
Maar ook ons doel werd me nu eindelijk duidelijk. We waren daar voor het feest, dat het huis van de familie daar klaar is. Familie van de vrouw, van de broer van Salo. De familie is ontzettend vriendelijk en we werden voorzien van alle gemakken. Maar tijdens mijn kleine paar uurtjes slaap in de ochtend, werd ik wakker gemaakt door luid geschreeuw wat leek op een varken. Duidelijk dat die geslacht werd. Ik denk nou dat is waarschijnlijk voor het feest, want er was een festijn opgebouwd voor het huis. Maar het bleef niet bij 1. Later werd me duidelijk dat er ruim 35 zwarte zwijnen zijn geslacht, om het eten te voorzien voor alle 400 gasten.
Dan denk je misschien oh wat zielig, maar de dieren hebben hier een goed leven en het is traditie dat de gastheer dus varkens slacht, of laat slachten in dit geval, als blijk van dank aan de lokalen voor hun hulp.
Maar goed, toen dat uit eindelijk voorbij was hebben we dus heerlijk gegeten en zijn we de dag erna naar Londa geweest.
Londa is een gebied vol eeuwenoude graven van clans die daar leefden en nu nog leven. Erg mooi en ook de foto's op mijn FB zeggen genoeg. Tau Tau poppen die de graven beschermen, kisten met dus overblijfselen van eeuwenoude clanleiders, boeren etcetc. Heel speciaal.
Na het feest, want op de 3e dag plaatsvond zijn we terug gegaan naar Makassar. Wederom te weinig slaap en samen met een vertraagde vlucht, was mijn humeur om te schieten. Toen kwam ik er ook achter, dat Salo dus niet gewend is zelf dingen te dragen, of zelf dingen te doen. Ze is een bedrijvig vrouwtje, want hier in Papua is ze zeker een succesvolle business vrouw. Maar omdat iedereen hier altijd alles voor de familie doet, keek ze raar op toen ik zei draag het zelf maar. Dus tijdens de wachtijd van ruim 9 uur op het vliegveld, hebben we elkaar een beetje door gestaard :P Interesseerde mij niet, want ik had WiFi en kon dus eindelijk wat berichtjes beantwoorden en even Facebooken haha...
De dagen erna heb ik eigenlijk vrij weinig gedaan, alleen heftig nagedacht over mijn situatie hier. Want aan de ene kant is dit echt een kans, om samen met een zeer invloedrijke familie hier veel geld te kunnen verdienen. Maar aan de andere kant, staat mij de levenswijze van de familie niet aan. Je merkt gewoon aan alles dat hun erg belangerijk zijn en dat iedereen maar al te graag voor hun werkt. Alleen Mama is eigenlijk echt ontzettend lief en vraagt me ook elke dag of ik nog wat nodig heb.
Plus de manier waarop Salo communiceert, zo neerbuigend als ik iets niet begrijp of iets anders wil dan haar, staat me niet aan. Het is niet aan mij om er wat van te zeggen want dat betekend oorlog.
Dus misschien veranderd dat met de tijd en mijn begrip van de taal...
Morgen (na posten van dit blog) gaan we voor 2 dagen naar Jayapura, grote havenstad, voor wat recreatie en vermaak. Plus het schijnt een mooie stad te zijn en de regio er omheen nog mooier. Volgende blog komt wat later, want anders word Salo gek. Telkens vraag ik wanneer ik weer even op internet kan, want in het huis is er geen internet. Dus we moeten telkens met de motor naar het kantoor. Ik race als Valentino Rossi, maar word telkens tegen gehouden van rij nou langzaam.. ach, je moet wat toch?
Een super accurate beschrijving van mijn situatie laat ik nog even achterwegen, maar dit moet toch een redelijke indruk geven dat niet alles rozekleurig is en zeker niet alles is zoals het leek voordat ik wegging. Wat opzich jammer is, maar er zijn nu ook andere dingen weer voorbij gekomen, zoals wat mensen die Engels spreken en een mogelijke investeringskans. Dat het allemaal wellicht wat bijdraait.
Tot de volgende keer :)
Lars
Zo heb ik sinds mijn laatste blog een heel groot traditionaal trouwfeest mee gemaakt. In het huis waar wij waren was de hele familie van de bruid. Toevallig de dochter van Oom Frans. Het was een grote bonk gezelligheid want iedereen ging los op de muziek, danste, zong en dronk. Er waren zoveel mensen dat er zelfs politie bij kwam kijken zodat het verkeer omgeleid werd haha. Ik was er soort van een ere gast en mocht dan ook in het directe familie vak zitten.
Er waren een paar vrouwen als soort van teamcaptains, zij waren verantwoordelijk voor motivatie, party spirit en vooral dat iedereen continue aan het eten en drinken was. Dus die dag heb ik ook weer zat gedronken en gegeten, maar het was mega gezellig!
De dag erna gingen we naar het strand. Maar op een eilandje wat hier vlakbij de kust ligt. Dus hup in de speedboat en gaan. Het was een prachtig strand, heerlijk water en fantastisch uitzicht. Op mijn Facebook staat een zooi foto's voor de geintresseerde. Heb je mij nog niet op Facebook, voeg me dan toe :)
Er werd voedsel gehaald in de vorm van tonijn, en drinken in de vorm van kokosnoten. Heerlijk genieten dus. Alleen toen we naar huis gingen, werd me duidelijk dat ik dus gestoken ben door letterlijk honderden Agas (steekvliegjes). Het jeukt tot de dag van vandaag nog en laat een zooi rode bultjes achter. Dus nu weten we ook weer dat we daar niet nog een keer heen gaan haha.
De volgende dag (afgelopen zondag dus), vertrokken we richting Makassar. Doel geen idee, want de communicatie is nog steeds wat vreemd. Ik begrijp veel, maar lang niet alles. En omdat Salo het niet in het Engels of Nederlands kan vertalen en het woordenboek ook maar tot zo ver komt, is dat nog steeds erg vervelend.
Makassar ligt op Sulawesi, een van de vele eilanden van Indonesie. Groot eiland en qua klimaat wat koeler dan Papua. Dus het was er wel beter vertoeven. Maar omdat ik niet wist wat we gingen doen daar voor 3 dagen, stond ik voor een verassing toen ze zei dat we met de auto eventjes 6 uur gingen rijden naar Toraja. Wist ik veel dat de weg erheen dusdanig slecht was, dat er gewoon niet geslapen kon worden.
Dus met de vlucht naar Makassar, in combinatie met de trip naar Toraja.. ik was stuk. We vertrokken om 23:00 en kwamen ruim 09:00 pas aan. Dat kwam door de vele stops onderweg voor eten, drinken etc.
Maar toen we daar aankwamen, werd me wel duidelijk dat het een verschrikkelijk mooi gebied is. Rijstvelden, hoge bergen op de achtergrond, en traditionele huisjes.
Maar ook ons doel werd me nu eindelijk duidelijk. We waren daar voor het feest, dat het huis van de familie daar klaar is. Familie van de vrouw, van de broer van Salo. De familie is ontzettend vriendelijk en we werden voorzien van alle gemakken. Maar tijdens mijn kleine paar uurtjes slaap in de ochtend, werd ik wakker gemaakt door luid geschreeuw wat leek op een varken. Duidelijk dat die geslacht werd. Ik denk nou dat is waarschijnlijk voor het feest, want er was een festijn opgebouwd voor het huis. Maar het bleef niet bij 1. Later werd me duidelijk dat er ruim 35 zwarte zwijnen zijn geslacht, om het eten te voorzien voor alle 400 gasten.
Dan denk je misschien oh wat zielig, maar de dieren hebben hier een goed leven en het is traditie dat de gastheer dus varkens slacht, of laat slachten in dit geval, als blijk van dank aan de lokalen voor hun hulp.
Maar goed, toen dat uit eindelijk voorbij was hebben we dus heerlijk gegeten en zijn we de dag erna naar Londa geweest.
Londa is een gebied vol eeuwenoude graven van clans die daar leefden en nu nog leven. Erg mooi en ook de foto's op mijn FB zeggen genoeg. Tau Tau poppen die de graven beschermen, kisten met dus overblijfselen van eeuwenoude clanleiders, boeren etcetc. Heel speciaal.
Na het feest, want op de 3e dag plaatsvond zijn we terug gegaan naar Makassar. Wederom te weinig slaap en samen met een vertraagde vlucht, was mijn humeur om te schieten. Toen kwam ik er ook achter, dat Salo dus niet gewend is zelf dingen te dragen, of zelf dingen te doen. Ze is een bedrijvig vrouwtje, want hier in Papua is ze zeker een succesvolle business vrouw. Maar omdat iedereen hier altijd alles voor de familie doet, keek ze raar op toen ik zei draag het zelf maar. Dus tijdens de wachtijd van ruim 9 uur op het vliegveld, hebben we elkaar een beetje door gestaard :P Interesseerde mij niet, want ik had WiFi en kon dus eindelijk wat berichtjes beantwoorden en even Facebooken haha...
De dagen erna heb ik eigenlijk vrij weinig gedaan, alleen heftig nagedacht over mijn situatie hier. Want aan de ene kant is dit echt een kans, om samen met een zeer invloedrijke familie hier veel geld te kunnen verdienen. Maar aan de andere kant, staat mij de levenswijze van de familie niet aan. Je merkt gewoon aan alles dat hun erg belangerijk zijn en dat iedereen maar al te graag voor hun werkt. Alleen Mama is eigenlijk echt ontzettend lief en vraagt me ook elke dag of ik nog wat nodig heb.
Plus de manier waarop Salo communiceert, zo neerbuigend als ik iets niet begrijp of iets anders wil dan haar, staat me niet aan. Het is niet aan mij om er wat van te zeggen want dat betekend oorlog.
Dus misschien veranderd dat met de tijd en mijn begrip van de taal...
Morgen (na posten van dit blog) gaan we voor 2 dagen naar Jayapura, grote havenstad, voor wat recreatie en vermaak. Plus het schijnt een mooie stad te zijn en de regio er omheen nog mooier. Volgende blog komt wat later, want anders word Salo gek. Telkens vraag ik wanneer ik weer even op internet kan, want in het huis is er geen internet. Dus we moeten telkens met de motor naar het kantoor. Ik race als Valentino Rossi, maar word telkens tegen gehouden van rij nou langzaam.. ach, je moet wat toch?
Een super accurate beschrijving van mijn situatie laat ik nog even achterwegen, maar dit moet toch een redelijke indruk geven dat niet alles rozekleurig is en zeker niet alles is zoals het leek voordat ik wegging. Wat opzich jammer is, maar er zijn nu ook andere dingen weer voorbij gekomen, zoals wat mensen die Engels spreken en een mogelijke investeringskans. Dat het allemaal wellicht wat bijdraait.
Tot de volgende keer :)
Lars
zondag 1 juli 2012
Slaap, hitte, vreemd eten en gezelligheid
Zo daar zitten we weer. Met een ventilator op mijn hoofd, mouwloos hempie aan, korte broek en het zweet in mijn bilnaad. Ja ik begin lekker, maar ik lieg niet!
Donderdag avond was het zover, na 3 dagen in Jakarta rond te lopen/rijden, gaan we weer terug naar Soekarno Hatta International Airport. Daar aangekomen worden we verwelkomd door weer iemand die voor de familie werkt. Die had de tickets al geregeld en onze bagage werd zonder pardon ingechecked.
De vlucht ging pas om 22:30, maar wij waren er al om 20:00. Dus wederom lang wachten, maar een broertje van Salo, John, kwam ook langs. Jonge kerel, werkt bij de anti terreur eenheid in Jakarta. Toen hij mij een hand gaf brak die mn vingers bijna. Maar omdat hij gestudeerd heeft in Australie (wat trouwens heel veel Papua's doen), spreekt hij erg goed Engels. Dat kwam mooi uit, want de communicatie tussen mij en Salo is nog steeds ietswat stroef.
Na wat gegeten te hebben, gingen we door de vele security checks en uit eindelijk het vliegtuig in. Daar kwam ik wederom in een maxi cosi houding te zitten. Voor degene die met Batavia Air vliegen van Jakarta naar Manokwari.. houd rekening met GEEN beenruimte. Ik moest half overdwars gaan zitten, tot het ongenoegen van de crew, maar het was niet anders haha!
De vlucht zelf, duurde ongeveer 4 uur, maar door de verkrampte houding, kon ik gewoon niet slapen. Dat in combinatie met de vorige slapeloze nachten, was niet goed voor mijn humeur :P Maar toen we in Manokwari aankwamen veranderde dat super snel. Wat een supermooi gebied is dit zeg. Echt niet normaal. De hitte is ietswat minder vergeleken met Jakarta, maar nog steeds warm. Maar omdat er een goede wind uit zee komt, koelt dat ook weer wat. Overal waar je kijkt, tropen. Jungle overal, palmbomen, witte stranden, blauwe zee... tropische vrouwen hahah! Ik geen hobby fotograaf, dus ik heb niet een grote voorraad foto's, maar degene die ik heb, laten goed zien hoe goed het hier is eigenlijk!
We werden opgehaald door een Oom, hoewel iedereen die ouder is dan mij oom word genoemd, en reden we door Manokwari heen. Het is duidelijk dat er armoe grens hier best hoog is, maar om 1 of andere reden heeft iedereen minstens 3 motorscooters voor de deur en/of een auto. Dus alleen de huizen zijn wat minder denk ik zo. Overal tref je plaatsjes aan waar je benzine kan kopen, in de vorm van een rek met 1,5L lege water flessen. Omgerekend betaal je voor 1 liter benzine 0,75 cent. Best goedkoop toch?
De dagen erna gingen gecombineerd met veel eten, praten met de fantastische familie, want ik werd verwelkomd alsof ik hun kind was. Bapa (beleefdheidsterm voor elke vader) was er niet, maar de rest van de familie compenseerde dat. Nog een andere broer van Salo, Ima, nam me mee voor een ritje in zijn grote Mitsubishi Outlander en we eindigde op een strand, ergens ver buiten Manokwari. Al snel werd me duidelijk waarom, want in Manokwari mag geen drank verkocht worden. Alleen toverde hij 2 flessen Black Label whiskey uit zijn auto samen met een grote tas vol cola blikken. Dat was dus erg gezellig die middag haha...
Ik heb een foto van die middag, wat ook demonstreert hoe smerig het tegelijk ook is. Want niemand ruimt zijn rotzooi op. Ze gooien het gewoon weg. Dus ook het strand is vol met flesjes, plastic en weet ik het wat. Eigenlijk zonde, want het gebied is echt super potentieel voor strandgangers.
Samengevat, heb ik de afgelopen paar dagen geleefd als een koning eigenlijk, want echt letterlijk alles word voor me geregeld. Ik moet alleen wel zelf douchen, maar omdat er hier geen centraal watersysteem is met veel druk, staat er buiten hoog gebouwd een watertoren. Die zorgt voor het water in het huis. Er is geen boiler dus telkens als ik ga douchen, is het water echt fokking koud. Maar ook dat begint te wennen haha!
Samen met Oom Frans (die ook in Nederland was), leer ik Indonesisch best snel. Elke ochtend om 10:00 heb ik een afspraak en pak ik een scooter, race ik naar Oom Frans voor mijn 'studie' ! Super vent, want het gaat altijd gecombineerd met bier xD Ook tijdens de wedstrijd Spanje - Italie, wat overigens hier om 04:00 begon hahah, heb ik ook zo achterlijk veel gedronken, dat ik niet eens Engels meer kon lullen. Maar samen met handen en voeten, mijn kleine begrip van Indonesisch, was het een prachtavond!
Ima heeft mijn MP3 speler geripped, en nu knalt er uit zijn getunede Outlander Avicii etc. De betere muziek, want de traditionele muziek is eerlijk gezegd niet om aan te horen :P
Zaterdag avond ben ik naar een feest geweest, wat georganiseerd werd in een hotel. Daar waren zat leuke vrouwen, maar de helft was man... Echt waar, het is moeilijk het verschil te spotten. Maar omdat Salo mij erop attendeerde, wist een genante situatie te voorkomen... De muziek was ok, de gasten waren opa's en oma's, kinderen, van alles en nog wat door elkaar. Wat hoeren, wat drugsbaronnen.. maar dat is normaal kennelijk. Toch wel een memorabele avond haha!
Verder ga ik elke dag naar het strand, met wie dan ook mee wil op dat moment, stukken zwemmen in de zee van 20 graden :P! En elke keer moet ik voor fotomodel spelen, voor iedereen die me ziet. Moeders, minderen, vrouwen en mannen... hoe raar het ook is, ze willen met een blanke op de foto met een veels te grote tattooage xD
Dit was het toch wel weer voorlopig. Ik doe mijn best om de foto's ASAP te uploaden, want dat is ook waar jullie erg van gaan genieten hehe!
Ok, sampai jumpa dari Manokwari en tot de volgende blog!
Lars
Donderdag avond was het zover, na 3 dagen in Jakarta rond te lopen/rijden, gaan we weer terug naar Soekarno Hatta International Airport. Daar aangekomen worden we verwelkomd door weer iemand die voor de familie werkt. Die had de tickets al geregeld en onze bagage werd zonder pardon ingechecked.
De vlucht ging pas om 22:30, maar wij waren er al om 20:00. Dus wederom lang wachten, maar een broertje van Salo, John, kwam ook langs. Jonge kerel, werkt bij de anti terreur eenheid in Jakarta. Toen hij mij een hand gaf brak die mn vingers bijna. Maar omdat hij gestudeerd heeft in Australie (wat trouwens heel veel Papua's doen), spreekt hij erg goed Engels. Dat kwam mooi uit, want de communicatie tussen mij en Salo is nog steeds ietswat stroef.
Na wat gegeten te hebben, gingen we door de vele security checks en uit eindelijk het vliegtuig in. Daar kwam ik wederom in een maxi cosi houding te zitten. Voor degene die met Batavia Air vliegen van Jakarta naar Manokwari.. houd rekening met GEEN beenruimte. Ik moest half overdwars gaan zitten, tot het ongenoegen van de crew, maar het was niet anders haha!
De vlucht zelf, duurde ongeveer 4 uur, maar door de verkrampte houding, kon ik gewoon niet slapen. Dat in combinatie met de vorige slapeloze nachten, was niet goed voor mijn humeur :P Maar toen we in Manokwari aankwamen veranderde dat super snel. Wat een supermooi gebied is dit zeg. Echt niet normaal. De hitte is ietswat minder vergeleken met Jakarta, maar nog steeds warm. Maar omdat er een goede wind uit zee komt, koelt dat ook weer wat. Overal waar je kijkt, tropen. Jungle overal, palmbomen, witte stranden, blauwe zee... tropische vrouwen hahah! Ik geen hobby fotograaf, dus ik heb niet een grote voorraad foto's, maar degene die ik heb, laten goed zien hoe goed het hier is eigenlijk!
We werden opgehaald door een Oom, hoewel iedereen die ouder is dan mij oom word genoemd, en reden we door Manokwari heen. Het is duidelijk dat er armoe grens hier best hoog is, maar om 1 of andere reden heeft iedereen minstens 3 motorscooters voor de deur en/of een auto. Dus alleen de huizen zijn wat minder denk ik zo. Overal tref je plaatsjes aan waar je benzine kan kopen, in de vorm van een rek met 1,5L lege water flessen. Omgerekend betaal je voor 1 liter benzine 0,75 cent. Best goedkoop toch?
De dagen erna gingen gecombineerd met veel eten, praten met de fantastische familie, want ik werd verwelkomd alsof ik hun kind was. Bapa (beleefdheidsterm voor elke vader) was er niet, maar de rest van de familie compenseerde dat. Nog een andere broer van Salo, Ima, nam me mee voor een ritje in zijn grote Mitsubishi Outlander en we eindigde op een strand, ergens ver buiten Manokwari. Al snel werd me duidelijk waarom, want in Manokwari mag geen drank verkocht worden. Alleen toverde hij 2 flessen Black Label whiskey uit zijn auto samen met een grote tas vol cola blikken. Dat was dus erg gezellig die middag haha...
Ik heb een foto van die middag, wat ook demonstreert hoe smerig het tegelijk ook is. Want niemand ruimt zijn rotzooi op. Ze gooien het gewoon weg. Dus ook het strand is vol met flesjes, plastic en weet ik het wat. Eigenlijk zonde, want het gebied is echt super potentieel voor strandgangers.
Samengevat, heb ik de afgelopen paar dagen geleefd als een koning eigenlijk, want echt letterlijk alles word voor me geregeld. Ik moet alleen wel zelf douchen, maar omdat er hier geen centraal watersysteem is met veel druk, staat er buiten hoog gebouwd een watertoren. Die zorgt voor het water in het huis. Er is geen boiler dus telkens als ik ga douchen, is het water echt fokking koud. Maar ook dat begint te wennen haha!
Samen met Oom Frans (die ook in Nederland was), leer ik Indonesisch best snel. Elke ochtend om 10:00 heb ik een afspraak en pak ik een scooter, race ik naar Oom Frans voor mijn 'studie' ! Super vent, want het gaat altijd gecombineerd met bier xD Ook tijdens de wedstrijd Spanje - Italie, wat overigens hier om 04:00 begon hahah, heb ik ook zo achterlijk veel gedronken, dat ik niet eens Engels meer kon lullen. Maar samen met handen en voeten, mijn kleine begrip van Indonesisch, was het een prachtavond!
Ima heeft mijn MP3 speler geripped, en nu knalt er uit zijn getunede Outlander Avicii etc. De betere muziek, want de traditionele muziek is eerlijk gezegd niet om aan te horen :P
Zaterdag avond ben ik naar een feest geweest, wat georganiseerd werd in een hotel. Daar waren zat leuke vrouwen, maar de helft was man... Echt waar, het is moeilijk het verschil te spotten. Maar omdat Salo mij erop attendeerde, wist een genante situatie te voorkomen... De muziek was ok, de gasten waren opa's en oma's, kinderen, van alles en nog wat door elkaar. Wat hoeren, wat drugsbaronnen.. maar dat is normaal kennelijk. Toch wel een memorabele avond haha!
Verder ga ik elke dag naar het strand, met wie dan ook mee wil op dat moment, stukken zwemmen in de zee van 20 graden :P! En elke keer moet ik voor fotomodel spelen, voor iedereen die me ziet. Moeders, minderen, vrouwen en mannen... hoe raar het ook is, ze willen met een blanke op de foto met een veels te grote tattooage xD
Dit was het toch wel weer voorlopig. Ik doe mijn best om de foto's ASAP te uploaden, want dat is ook waar jullie erg van gaan genieten hehe!
Ok, sampai jumpa dari Manokwari en tot de volgende blog!
Lars
woensdag 27 juni 2012
Begin van mijn avontuur naar Indonesie
Waar moet ik beginnen. Omdat dit een blog die bijna iedereen die ik ken wel zal lezen, kennen jullie de achtergrond van mijn avontuur. Daarom zal ik een stuk overslaan.
Maandag 25 Juni is het dan zo ver, ik vlieg in mijn uppie helemaal naar Jakarta. Mn vader, zusje, corien en haar zoon zijn mee gekomen en later ook Sonja. Inchecken stelde weinig voor en na een niet al te lange tijd kon ik zo langs de douane. Toen ik eenmaal van iedereen afscheid genomen had (was moeilijk ja ;) ) rustig aan naar de gate gewandeld en wachten tot ik mocht instappen. Duurde niet al te lang en voordat ik het wist was ik aan boord. Het voordeel van deze vlucht was dat je een TV schermpje in de stoel voor je had zitten, daardoor kon ik gemakkelijk 3 films kijken en maakte dat de reis een flink stuk makkelijker :)
Eenmaal in Dubai aangekomen om 01:15, stond mij een wachttijd van ongeveer 3,5 uur te wachten, en gezien het tijdverschil begon ik toch moe te worden. Neem maar van mij aan, dat als je op Dubai Airport bent, het groot is... ERG groot! Voordeel was dat ik een flink stuk kon lopen en mijn verlamde benen weer uit de maxi cosi houding kon halen :P. Eenmaal bij mijn transfergate aangekomen, geen stoel beschikbaar dus ben ik maar op de grond gaan liggen. Slaapt niet lekker kan ik je vertellen haha!
Om 03:30 mogen we dan eindelijk het vliegtuig in en viel eigenlijk vrij snel in slaap toen ik eenmaal zat. Ik had een sticker op mijn stoel geplakt, dat melde Wake up for food. Dus niet al te lang geslapen helaas..
Tijdens de vlucht weer een aantal films gekeken en na een reis van 8 uur komen we aan in Jakarta. Je zag door het raampje al dat het warm was en daar kwam ik ook achter toen we uit moesten stappen. Beetje als Nederland met 35 graden, zo vochtig warm.. Blegh.
Met behulp van een Nederlands stel, navigeerde ik door het vliegveld naar het Immigratie buro. Daar moet je je visum laten zien etc. Daar stuitte ik op wat problemen, want mijn visum is gelding tot eind September, maar mijn retourticket is in November. Dus de douane ambtenaar vertelde mij dat ik een ticket moest kopen om aan te kunnen tonen dat ik voor het einde van mijn visum, Indonesie zou verlaten.
Ik raakte ligt in paniek want ik heb geen creditcard en ze accepteren alleen cash. Na ruim een uur daar aan iedereen wat gevraagd te hebben, kwam iemand van de immigratie dienst langs, die mij vroeg wat er aan de hand was. Verhaal uitgelegd en toen zei hij; oh kom maar mee, ik regel het wel voor je. Voordat ik het wist zaten de benodigde stempels in mijn paspoort en mocht ik gaan! Lang leve de sympatieke onder ons haha.
Ik werd opgehaald door een privechauffeur samen met Salo, en we reden direct door het mega drukke Jakarta, naar haar appartement. Ik dacht dat is een klein huis ergens in de buitenwijk. Maar nee, het is een groot appartement, boven een gigantisch winkelcentrul, Mall of Indonesia. De uitstraling is duur, en niks is minder waar. Alleen maar dure wagens overal geparkeerd en overal politie en beveiligings mensen.
We hebben nog ergens vlakbij gegeten en niet al te lang erna ben ik gaan slapen.
Helaas heb ik nu nog niet de mogelijkheid foto's toe te voegen, maar zodra ik in Manokwari ben, zal ik dat doen. Want Jakarta is een plaats waar letterlijk ALLES te koop is, voor bodemprijzen, maar ik persoonlijk vind het geen mooie stad. Erg smerig en te veel mensen en auto's op elkaar gepropt.
Smog zorgt ervoor dat je niet verder dan 2km kan kijken en de hitte samen met de smog, is niet fijn. Samen met de chauffeur en salo, rijden we dan ook voor de kleinste stukjes in een AC gekoelde auto van hot naar her haha.
De rest zal ik samenvatten in een volgende blog, want mijn PC tijd is hier op. Dat word dus in Manokwari en zal dan ook veel meer foto's te delen hebben. Het is telefoon kwaliteit, maar jullie doen het er maar mee ;)
Hartelijke groeten uit Jakarta, en tot mijn volgende update!
Sampai Jumpa di Jakarta
Lars
Maandag 25 Juni is het dan zo ver, ik vlieg in mijn uppie helemaal naar Jakarta. Mn vader, zusje, corien en haar zoon zijn mee gekomen en later ook Sonja. Inchecken stelde weinig voor en na een niet al te lange tijd kon ik zo langs de douane. Toen ik eenmaal van iedereen afscheid genomen had (was moeilijk ja ;) ) rustig aan naar de gate gewandeld en wachten tot ik mocht instappen. Duurde niet al te lang en voordat ik het wist was ik aan boord. Het voordeel van deze vlucht was dat je een TV schermpje in de stoel voor je had zitten, daardoor kon ik gemakkelijk 3 films kijken en maakte dat de reis een flink stuk makkelijker :)
Eenmaal in Dubai aangekomen om 01:15, stond mij een wachttijd van ongeveer 3,5 uur te wachten, en gezien het tijdverschil begon ik toch moe te worden. Neem maar van mij aan, dat als je op Dubai Airport bent, het groot is... ERG groot! Voordeel was dat ik een flink stuk kon lopen en mijn verlamde benen weer uit de maxi cosi houding kon halen :P. Eenmaal bij mijn transfergate aangekomen, geen stoel beschikbaar dus ben ik maar op de grond gaan liggen. Slaapt niet lekker kan ik je vertellen haha!
Om 03:30 mogen we dan eindelijk het vliegtuig in en viel eigenlijk vrij snel in slaap toen ik eenmaal zat. Ik had een sticker op mijn stoel geplakt, dat melde Wake up for food. Dus niet al te lang geslapen helaas..
Tijdens de vlucht weer een aantal films gekeken en na een reis van 8 uur komen we aan in Jakarta. Je zag door het raampje al dat het warm was en daar kwam ik ook achter toen we uit moesten stappen. Beetje als Nederland met 35 graden, zo vochtig warm.. Blegh.
Met behulp van een Nederlands stel, navigeerde ik door het vliegveld naar het Immigratie buro. Daar moet je je visum laten zien etc. Daar stuitte ik op wat problemen, want mijn visum is gelding tot eind September, maar mijn retourticket is in November. Dus de douane ambtenaar vertelde mij dat ik een ticket moest kopen om aan te kunnen tonen dat ik voor het einde van mijn visum, Indonesie zou verlaten.
Ik raakte ligt in paniek want ik heb geen creditcard en ze accepteren alleen cash. Na ruim een uur daar aan iedereen wat gevraagd te hebben, kwam iemand van de immigratie dienst langs, die mij vroeg wat er aan de hand was. Verhaal uitgelegd en toen zei hij; oh kom maar mee, ik regel het wel voor je. Voordat ik het wist zaten de benodigde stempels in mijn paspoort en mocht ik gaan! Lang leve de sympatieke onder ons haha.
Ik werd opgehaald door een privechauffeur samen met Salo, en we reden direct door het mega drukke Jakarta, naar haar appartement. Ik dacht dat is een klein huis ergens in de buitenwijk. Maar nee, het is een groot appartement, boven een gigantisch winkelcentrul, Mall of Indonesia. De uitstraling is duur, en niks is minder waar. Alleen maar dure wagens overal geparkeerd en overal politie en beveiligings mensen.
We hebben nog ergens vlakbij gegeten en niet al te lang erna ben ik gaan slapen.
Helaas heb ik nu nog niet de mogelijkheid foto's toe te voegen, maar zodra ik in Manokwari ben, zal ik dat doen. Want Jakarta is een plaats waar letterlijk ALLES te koop is, voor bodemprijzen, maar ik persoonlijk vind het geen mooie stad. Erg smerig en te veel mensen en auto's op elkaar gepropt.
Smog zorgt ervoor dat je niet verder dan 2km kan kijken en de hitte samen met de smog, is niet fijn. Samen met de chauffeur en salo, rijden we dan ook voor de kleinste stukjes in een AC gekoelde auto van hot naar her haha.
De rest zal ik samenvatten in een volgende blog, want mijn PC tijd is hier op. Dat word dus in Manokwari en zal dan ook veel meer foto's te delen hebben. Het is telefoon kwaliteit, maar jullie doen het er maar mee ;)
Hartelijke groeten uit Jakarta, en tot mijn volgende update!
Sampai Jumpa di Jakarta
Lars
Abonneren op:
Posts (Atom)